นเสียงดังกรอด ไฟโกรธในดวงตาแทบจะละลายเป็นธาตุแท้
ถ้าเขาคุกเข่าลงร้องเสียงแบบหมาต่อหน้าคนมากขนาดนี้จริงๆ นั้นชื่อเสียงของเขาคงจบเห่ถึงที่สุดแล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งศักดิ์ศรีของตระกูลซูนจะถูกลบหายไปหมด
“ทำไม นายไม่ยินยอม?” เฉินเฟิงสีหน้าเย็นลงมาอีก ถ้าซูนแช่กล้าผิดสัญญาต่อหน้าสาธารณชน นั้นเขาจะไม่ถือสาทำให้ซูนแช่รู้สักหน่อยว่าอะไรเรียกว่าความเสียใจ!
“ซูนแช่” เวลานี้มีเสียงเรียบนิ่งดังขึ้นในสนาม
ผู้คนค่อยๆ หันหน้าอย่างแปลกใจ กลับเห็นเติ้งซื่อชีที่ใส่ชุดแข่งรถสีแดงสลับขาวเดินเข้ามาด้วยหน้าตาไร้ความรู้สึก
ผู้คนหลบเพื่อเปิดทางเส้นหนึ่งให้โดยอัตโนมัติ เติ้งซื่อชีก้าวเดินเหมือนสบายๆ มาถึงตรงหน้าสองสามคนนี้
“คุณชายเติ้ง!” ซูนแช่สีหน้าดีใจ โค้งตัวเคารพนอบน้อม
“คุณชายเติ้ง” จูกว่างฉวนกับจูเจียเหยียนก็ก้มตัวเล็กน้อยเช่นกัน ทักทายกับเติ้งซื่อชีไป ศักดิ์ศรีของเติ้งซื่อชี พวกเขาไม่กล้าไม่ไว้หน้า
เพียงแค่เฉินเฟิง ไม่ได้แสดงออกแต่อย่างใด แม้กระทั่งมองเติ้งซื่อชียังไม่มองสักนิด
“นายชื่อเฉินเฟิง?” เติ้งซื่อชีพิจารณาเฉินเฟิงอย่างละเอียด เอ่ยปากอย่างสงบนิ่ง
เฉินเฟิงยิ้มเล็กน้อย ไม่มีการตอบสนอง เติ้งซื่อชีตรวจสอบเขาออกมาอย่างเร็วขนาดนี้ เขาย่อมไม่แปลกใจ เพราะเติ้งซื่อชีมีความสามารถนั้น
“เฉินเฟิง? มีใครรู้จักเจ้าหนูนี่มั้ย? เมืองชางโจวเหมือนจะไม่มีตระกูลเฉินตระกูลใหญ่มั้ง”
“หนานหนิงก็ไม่มี เจ้าหนูนี้เดาว่า
