บทที่200 ไอ้ซูน
“ไอ้ซูน ฉันไปที่ไหน เหมือนว่าจะไม่เกี่ยวอะไรกับนายมั้ง” จูกว่างฉวนหันหน้าตอบเสียงเย็นชา
เฉินเฟิงสังเกตคนที่ออกเสียงวิตถารเมื่อสักครู่นี้รอบหนึ่ง นี่คือคนหนุ่มที่ใส่สูทอาร์มานี่
เฉินเฟิงก็สังเกตคนที่ออกเสียงวิตถารเมื่อสักครู่นี้รอบหนึ่ง นี่คือคนหนุ่มที่ใส่สูทอาร์มานี่ เซตผมไปด้านหลัง คนหนุ่มดวงตาบวมโต สีหน้าซีดขาวดูเหมือนมีโรคภัยอยู่ระดับหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นผลจากการมั่วโลกีย์มานานหลายปี
“คุณชายหมูจำเป็นต้องพูดจาแรงขนาดนี้ด้วยเหรอ? นายไปไหนไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน แต่น้องสาวนายไปไหนนั่นเกี่ยวข้องกับฉัน หึๆ” คนหนุ่มใส่สูทอาร์มานี่พูดอยู่ก็ยื่นมือออกไปลูบใบหน้าของจูเจียเหยียนแล้ว
จูเจียเหยียนดึงมือของชายหนุ่มที่ใส่สูทอาร์มานี่ออก เอ่ยปากเสียงเย็นชา “คุณชายซูน กรุณาสังวรการกระทำด้วย!”
“สังวรการกระทำ?” ซูนแช่ยิ้มขบคิด แล้วบอกว่า “เจียเหยียน เธอพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร? เธอเป็นเมียของฉันในอนาคต ฉันลูบเธอ จะไม่สังวรการกระทำยังไง?”
“ไอ้ซูน ดีที่สุดนายอย่าล้ำเส้นเกินไป! เรื่องงานแต่งของนายกับน้องสาวฉันยังเป็นเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้น นาย……” จูกว่างฉวนเอ่ยปากเสียงทุ้ม บนหน้าผากมีเส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นจนสามารถมองออก เขาพยายามกดแรงโกรธของตนเองไว้อย่างมาก
แต่ทว่าคำพูดเขายังไม่ทันจบ กลับถูกซูนแช่ยิ้มเยาะขัดจังหวะ “จูกว่างฉวน ฉันไว้หน้านายนะ ถึงได้เรียกนายว่าคุณชายหมู นายอย่าคิดว่าตัวเอ
