าความกล้าบ้าบิ่นมาจากไหนถึงลงมือกับคนของตระกูลเย่ได้”
“ตัวเองอยากตาย ทำไมต้องดึงตระกูลเสี้ยของฉันลงน้ำไปด้วย”
“ท่านประธาน ท่านต้องพยายามหาหนทางนะครับ ถ้าภายในสามวันไม่ส่งคนกลับ ตระกูลเย่ต้องลงมือกับตระกูลเสี้ยของพวกเราแน่”
ญาติพี่น้องตระกูลเสี้ยต่างมีสีหน้าแบบแม่บังเกิดเกล้าเสียแล้ว เฉินเฟิงลงมือครั้งนี้ สามารถพูดได้ว่าเป็นการนำหายนะใหญ่หลวงมาให้ตระกูลเสี้ย
เวลานี้ ไม่ว่าพวกเขาตัดความสัมพันธ์กับเฉินเฟิงสะอาดอย่างไร ตระกูลเย่ล้วนไม่เชื่อแน่
เสี้ยห้าวเสียใจและร้อนใจอย่างมาก นี่เขาพึ่งได้เป็นประธานใหญ่ไม่ถึงหนึ่งวัน ก็ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องเลอะเทอะขั้นนี้ รู้แต่แรกควรลงมือกับเสี้ยหยุนเสิ้งให้ช้ากว่านี้ ให้เสี้ยหยุนเสิ้งแลกความโกรธแค้นของตระกูลเย่ไว้ก่อน จากนั้นค่อยลงมือก็ไม่สาย
“ท่านประธาน โทรศัพท์หาเสี้ยเมิ่งเหยาสิ ให้เธอไปหาคนจากเจ้าของเสียนั้น”
“ใช่ โทรหาเสี้ยเมิ่งเหยา โดยเฉพาะเธอเป็นคนของตระกูลเสี้ย”
ญาติพี่น้องมากมายค่อยๆ เอ่ยปากเสนอแนะ
เสี้ยห้าวกัดฟันแล้วบอกว่า “ไม่มีประโยชน์ นังคนเลวนั้น หล่อนเปลี่ยนเบอร์ไปตั้งนานแล้ว”
“อะไรนะ?” ผู้คนตระกูลเสี้ยตกใจใหญ่
“ยัยกินในเรือนขี้รดบนหลังคาคนนี้ ที่จริงช่างน่าเกลียดเหลือเกิน!”
“รีบส่งคนไปตามหาพวกเขา!”
“หาพวกเขา? หาพวกเขาทำอะไร! ไม่ต้องหา!” ในสายตาเสี้ยห้าวประกายแสงหนาวเย็น ก่อนจะบอกว่า “ให้คนไปที่โรงพยาบาลโดยตรง ลากเสี้ยเว่ยกั๋วตาแก่คนนั
