บทที่196 คิดเพ้อเจ้อ
“ใช่นายเจ้าของเสียทำรึเปล่า?” หลินหลันทำเสียงโกรธฉุนเฉียวเดินเข้ามา เจ้าของเสียเฉินเฟิงคนนี้ เหิมเกริมเที่ยวทำสุ่มสี่สุ่มห้าถึงขั้นสุดจริงๆ ทำให้เสี้ยหยุนเสิ้งกลายเป็นมนุษย์ผัก นี่เป็นการแทงยอดของตระกูลเสี้ยเลยทีเดียว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้ยินคนตระกูลเสี้ยพูดว่าก่อนหน้านี้เฉินเฟิงยังพูดไร้สาระต่อหน้าเสี้ยหยุนเสิ้งว่าอยากกำหนดตระกูลเสี้ยอีกอย่าง
พอได้ยินถึงคำนี้ หลินหลันโมโหแทบบ้าสุดๆ เป็นแค่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านตัวเล็กๆ ใครให้ความกล้ากับเขามาทำเรื่องแบบนี้กัน
เฉินเฟิงชายตามองหลินหลันทีหนึ่ง ไม่ได้มีความคิดจะสนใจหลินหลัน เพราะคนโง่อย่างหลินหลันแบบนี้ เดิมทีก็ไม่มีสมองอยู่แล้ว คนอื่นพูดอะไร หล่อนก็เชื่ออย่างนั้น
อธิบายไปคงไม่มีประโยชน์
เห็นเฉินเฟิงไม่ได้สนใจตนเองสักนิด ชั่วขณะนั้นไฟโกรธของหลินหลันก็สุมขึ้นมา
กำลังเตรียมระเบิดอารมณ์ใส่เฉินเฟิง ทว่าเวลานี้ตำรวจหลายคนก็เดินเข้ามาแล้ว
“คุณผู้ชาย เชิญไปกับพวกเราสักหน่อย”
“ได้” เฉินเฟิงไม่ได้ต่อต้าน ตามหลายคนนี้เข้ารถตำรวจไปอย่างเชื่อฟัง แน่นอนว่าเขามีความสามารถจัดการตรวจเหล่านี้ได้ แต่เขากลับไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้
ถ้าทำแบบนั้นจริงๆ ยิ่งอธิบายว่าในใจเขามีอะไรแอบแฝง
เฉินเฟิงโดนพาตัวไป เป็นธรรมดาที่ทุกคนตระกูลเสี้ยจะปรบมือโห่ร้องไชโย
แต่มีเพียงเสี้ยห้าวคนเดียวที่รู้ดี ตำรวจเหล่านั้นจะไม่ทำอะไรกับเฉินเฟิงเลย เพราะยาเป็นเขาใส
