ากแล้ว ถ้าจะบอกขอโทษ ก็เป็นฉันที่ต้องขอโทษเธอ……”
“แต่ว่า……ฉันอยากช่วยนายมากจริงๆ……” เสี้ยเมิ่งเหยาดวงตาแดงก่ำ พูดสะอึกสะอื้น
“ช่วยกับผีน่ะสิ!” เย่หมิงเหวินด่าออกมาประโยคหนึ่งอย่างเดือดดาล ยังคิดว่าคนที่ถีบประตูเข้ามาเป็นพวกตัวร้ายอะไร ที่แท้เป็นสามีสวะของเสี้ยเมิ่งเหยานี่เอง คนขี้ขลาดตาขาว ใครให้ความกล้ากับเขาถีบประตูกัน?
“ไสหัวออกไป! ฉันให้เวลาแกสามวินาที!” เย่หมิงเหวินถลึงตาใส่เฉินเฟิง ตะคอกพลางชี้ไปทางหน้าประตู ท้องน้อยของเขาร้อนรุ่มแทบไม่ไหว ตามองเห็นว่ากำลังจะจัดการเสี้ยเมิ่งเหยาได้แล้ว ผลลัพธ์กลับถูกคนมาขัดจังหวะติดต่อกัน ทำให้ไฟโกรธของเขาโหมขึ้นอย่างอดไม่ได้
“ให้ฉันไสหัวออกไป?” เฉินเฟิงมองเย่หมิงเหวินด้วยหน้าตาไร้อารมณ์แวบหนึ่ง
“ทำไม จะไม่ยอม?” เย่หมิงเหวินหัวเราะเจ้าเล่ห์ บอกว่า “ถ้าไม่ยอม งั้นฉันก็จะเล่นเมียแกต่อหน้าแกเลยไงไอ้สวะ”
เหตุการณ์คลี่คลายจนถึงสุดท้าย ข้อเท็จจริงก็เผยออกมา!
เย่หมิงเหวินขี้เกียจมาเสแสร้งกับเฉินเฟิงอีก ในเมื่อหน้าประตูยังมีลูกน้องสิบกว่าคน ขอเพียงเขาสั่งคำเดียว นักเลงสิบคนนั้นสามารถพุ่งเข้ามาได้ทันที ปราบเฉินเฟิงกับอาเหาให้เชื่องเอง
ถึงตอนนั้นเขาก็สามารถย่ำยีเสี้ยเมิ่งเหยาต่อหน้าเฉินเฟิงได้โดยสิ้นเชิง สวมเขาให้เฉินเฟิงไปอย่างโหดเหี้ยม!
“ผู้จัดการเย่ ถ้าให้ผมพูดนะ ท่านไม่ต้องให้เจ้าสวะนี้ออกไปหรอก ให้เขาอยู่ในนี้นี่แหละ จากนั้นให้เห็นกับตาว่าผู้หญิงท
