เร็วที่สุด สามารถออกไปเผชิญหน้าทำหน้าที่ของตัวเองด้วยคนเดียวได้ ไม่ใช่เอาแต่ยืนหลบอยู่ข้างหลังรอรับการปกป้องจากเฉินเฟิงอย่างนี้ไปตลอด การเจรจากับตระกูลเย่ในครั้งนี้ เป็นโอกาสในการฝึกฝนที่ดี
“ครับ งั้นพรุ่งนี้คุณก็มาคุยกับพวกเขาแล้วกัน” เฉินเฟิงยิ้มออกมาเล็กน้อย สิ่งที่เสี้ยเมิ่งเหยาคิดอยู่ภายในใจ เขาพอจะคาดเดาได้อยู่บ้าง แน่นอนว่าเขาเองก็สนับสนุนเธอโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ เพราะถึงยังไงนี่ก็เป็นความตั้งใจเดิมของเขาอยู่แล้ว
“เฉินเฟิง ขอบคุณนะคะ” เสี้ยเมิ่งเหยายิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างโล่งอกโล่งใจเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกเสียยังไงอย่างนั้น เดิมเธอนึกกังวลว่าเฉินเฟิงจะไม่ให้เธอเข้าร่วมการเจรจาในครั้งนี้เพราะกลัวเธอจะได้รับบาดเจ็บขึ้นมา
“ขอบคุณผมทำไมครับ?” เฉินเฟิงอมยิ้มออกมาเล็กน้อย พร้อมทั้งเอ่ยออกมาอีกว่า “เมิ่งเหยา การเจรจาวันพรุ่งนี้ ผมมีเรื่องอยากจะขอคุณอย่างนึง”
“ขออะไรคะ?” เสี้ยเมิ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไป
“อย่าดูถูกตัวเอง” เฉินเฟิงเอ่ยพูดออกมาด้วยความจริงจัง “จำไว้ว่าคุณเป็นผู้หญิงของผม ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนหรือเมื่อไหร่ ผมจะอยู่ด้านหลังคอยปกป้องคุณอยู่เสมอ เพียงมีผมอยู่บนโลกนี้อีกสักวัน คุณก็จะไม่อาจได้รับความเสียใจจากความไม่เป็นธรรมแม้เพียงครึ่ง!”
“อืม ฉันจะพยายาม” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าออกมาเบาๆ
เวลาเดินมาถึงวันที่สองอย่างรวดเร็ว
เฉินเฟิงและเสี้ยเมิ่งเหยาเดินทางมายังวิลล่ากู่โย่วกั
