วกนั้นไปจากมือของพวกเขาได้
“เรียบเรียงรายชื่อคนที่ไม่ได้มาออกมา เดี๋ยวค่อยกลับไปจัดการ” เฉินเฟิงสั่งออกไปอย่างนิ่งเรียบ ในเมื่อคนพวกนั้นไม่ไว้หน้าเขา งั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าคนพวกนั้นเหมือนกัน
“ครับ คุณชายเฉิน” กู้ตงเชินรู้สึกขลาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย รีบพยักหน้าออกไปโดยเร็ว
“อาเหา เดี๋ยวนายเข้าไปกับเมิ่งเหยา ปกป้องเมิ่งเหยาด้วย” เฉินเฟิงเบนสายตากลับไปทางอาเหาอีกครั้ง ถึงแม้ว่ารับปากว่าจะให้เสี้ยเมิ่งเหยาเข้าไปคุยกับตระกูลเย่และคนพวกนั้นไป แต่จะให้เขาไม่ทำอะไรเพื่อเป็นการรับประกันในความปลอดภัยเลยมันก็ไม่ได้
“คุณชายเฉิน แล้วคุณล่ะครับ?” อาเหารู้สึกแปลกใจ หรือคุณชายเฉินจะไม่เข้าไปพร้อมกับคุณเสี้ยงั้นหรอ?
เฉินเฟิงยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยออกมาว่า “ฉันจะอยู่ด้านนอก มีเรื่องอะไร ฉันจะรีบเข้าไปทันที”
“ครับ ผมต้องจะปกป้องคุณเสี้ยให้ดีครับ” อาเหาพยักหน้า เฉินเฟิงทำอย่างนี้ เฉินเฟิงจะต้องมีเหตุผลของตัวเองแน่ๆ เขาจึงไม่ได้มีคำถามอะไรออกไป
ในเวลานี้ ภายในห้องแห่งนั้นเย่หมิงเหวินและชายวัยกลางคนที่อ้วนลงพุงทั้งสองคนได้เริ่มดื่มกินกันอย่างครึกครื้นขึ้นมา ส่วนสามคนที่อยู่ข้างๆ ก็ยังคลอเคลียอยู่กับผู้หญิงที่นุ่งน้อยห่มน้อยที่มาปรนนิบัติรินไวน์ให้กับพวกเขา เรียกได้ว่าพวกเขาได้เสพสุขกันอย่างพระราชาเลยทีเดียว
ด้านนอกห้องแห่งนั้น มีบอดี้การ์ดร่างกำยำในชุดสีดำสวมหูฟังสิบกว่าคนยืนแบ่งเป็นสองแถว
