งไอ้เศษสวะคนนั้นล้วนๆ”
“คุณก็หมายตาภรรยาของไอ้เศษสวะคนนั้นเหมือนกัน?” เย่หมิงเหวินยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป แต่ก็มีชายวัยกลางคนอีกคนที่สวมแว่นตากรอบทองเอ่ยออกมาด้วยท่าทางที่ประหลาดใจขึ้นมาเสียก่อน
“หวังฉีซานคุณพูดมาอย่างนี้หมายความว่ายังไงครับ? อะไรกัน หรือว่าเด็กหนุ่มอย่างคุณ ก็อยากเป็นมือที่สามกับเขาด้วย?” คังไห่โปมีสีหน้าไม่ดีนักออกมา ชายที่สวมแว่นกรอบสีทองที่มีชื่อว่าหวังฉีซาน ซึ่งเป็นผู้จัดการใหญ่ของอสังหาริมทรัพย์ซานสุย อสังหาริมทรัพย์คังยูนและอสังหาริมทรัพย์ซานสุยนั้นปกติก็ไม่ได้ถูกกับอสังหาริมทรัพย์ซานสุยนัก ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหวังฉีซานนั้นก็เลยไม่ได้ถึงไหนเลย
“ทำไม คุณมีปัญหา?” หวังฉีซานยกยิ้มเย็น แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธออกไป เขาไม่เหมือนคังไห่โป เพราะเขาเคยเห็นหน้าค่าตาเสี้ยเมิ่งเหยาจากที่ไกลๆมาก่อน หลังจากครั้งนั้น เขาได้หลงใหลเสี้ยเมิ่งเหยาจนถอนตัวไม่ขึ้น จากนั้นก็พยายามคิดวางแผนเพื่อทำการเข้าหาเสี้ยเมิ่งเหยามาโดยตลอด แต่กลับไม่เคยมีอะไรคืบหน้าเลย จวบจนโอกาสที่เสี้ยห้าวมอบให้มาในครั้งนี้ ที่ได้ให้เขามีโอกาสรับซื้อโครงการที่ยู่ฉวนซานนี้เอาไว้ได้
“เฮอะ ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไร ก็แค่กลัวว่ายายแก่ที่บ้านของคุณคนนั้นจะมีปัญหานี่สิ” คังไห่โปแค่นเสียงเย็นออกมา ที่บ้านของหวังฉีซานมีนางเสืออยู่คนนึง นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนล้วนทราบกันดี ว่ากันว่านางเสือผู้นั้นสนิทกันกับตระกูลอันด
