บทที่185 เป็นขี้ข้า
“โอเค ผมคุกเข่าลงก็ได้!”
เสี้ยห้าวกัดฟันเล็กน้อย ถึงแม้ว่าจะไม่พอใจ แต่เขากลับไม่กล้าขัดคำสั่งของเสี้ยหยุนเสิ้งต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ได้ สุดท้ายก็ต้องคุกเข่าดังเสียงกึกต่อหน้าเสี้ยหยุนเสิ้งไปทันที
“รู้ไหมว่าทำไมถึงฉันให้แกคุกเข่าลง?” เสี้ยหยุนเสิ้งเลิกตามองขึ้น พร้อมแค่นถามออกไปเสียงเย็น
“ไม่รู้ครับ” เสี้ยห้าวเอ่ยออกไปพร้อมกับข่มกลั้นความโกรธที่มีเอาไว้
เมื่อได้ยินคำนี้ เสี้ยหยุนเสิ้งก็โกรธเสียจนยับยั้งอารมณ์เอาไว้ไม่ไหวขึ้นมาทันที จากนั้นก็ยกไม้เท้าในมือขึ้นมาแล้วตีลงไปบนศีรษะของเสี้ยห้าวอย่างแรง พร้อมทั้งต่อว่าออกไป “ไม่รู้? ! ถึงขนาดนี้แล้ว แกนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าแกจะยังมีหน้าพูดว่าไม่รู้ได้อีก!”
“ฉันจะปล่อยให้แกไม่รู้ต่อไป!” เสี้ยหยุนเสิ้งโกรธจนทั้งร่างสั่นรัวไปหมด ในระหว่างที่พูดอยู่นั้นก็ได้ยกไม้เท้าในมือขึ้นมาแล้วทุบลงไปบนศีรษะของเสี้ยห้าวอีกครั้ง
“คุณปู่ คุณปู่ทำอะไร!” เสี้ยห้าวคว้าไม้เท้าที่กำลังฟาดลงมา มองเสี้ยหยุนเสิ้งไปด้วยสายตาของความไม่พอใจ เขานั้นเป็นทายาทคนต่อไปของตระกูลเสี้ย แต่เสี้ยหยุนเสิ้งกลับมาตีเขาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งยังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาต่อหน้าผู้คนมากมายอย่างนี้ ต่อไปเขาจะมีเกียรติอะไรไปปกครองตระกูลเสี้ยได้อีก
“แก…ไอ้เหี้ยเอ๊ย! แกคิดจะต่อต้านงั้นหรอ!” เสี้ยหยุนเสิ้งโกรธจนถลึงตาออกมา เขาไม่คิดเลยว่า เสี้ยห้าวในตอนน
