ใช้ของเฉินเฟิง แต่เรื่องนี้ก็อธิบายกับหลินหลันไม่ได้ เธอไม่สามารถบอกหลินหลันได้ว่าจริงๆแล้วเฉินเฟิงเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลเฉินแห่งเยี่ยนจิง ทรัพย์สินที่เขาถืออยู่ตอนนี้คาดว่าจะมีมูลค่ามากกว่า 1 แสนล้านหยวน
“ คุณยังพูดแทนเขาอยู่อีก!” หลินหลันจ้องมองเสี้ยเมิ่งเหยาและดุ“ ถ้าปู่ของคุณรู้ว่าคุณเอเงินส่วนกลางของโครงการยู่ฉวนซานไปให้ไอ้ขยะใช้ คุณคิดว่าตนเองจะได้เป็น
ผู้รับผิดชอบโครงการนี้อีกไหม!”
“แม่ ฉันไม่ได้เป็นผู้รับผิดชอบโครงการยู่ฉวนซานอีกต่อไปแล้ว” เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหัว เดิมทีเธอคิดจะไปหาเสี้ยหยุนเสิ้งและถามว่าทำไมเสี้ยห้าวจึงแต่งตั้ง หวังยุนน่าเป็นรองประธานของบริษัท แต่ต่อมา เธอก็คิดได้ ถามไปก็ไม่มีความหมาย
เพราะแม้ว่าเสี้ยหยุนเสิ้งจะรู้การกระทำของเสี้ยห้าว ก็จะลงโทษเสี้ยห้าวเป็นพิธี เสี้ยห้าวจะไม่เป็นอะไรเลย
ดั่งที่เสี้ยห้าวได้กล่าวไว้ ยังไงตระกูลเสี้ยก็จะเป็นของเขาวันยังค่ำ
ส่วนเธอ ในสายตาของเสี้ยหยุนเสิ้ง เป็นแค่คนนอกมาตลอด
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับโครงการยู่ฉวนซานอีก ทางที่ดีคือรีบดึงตัวเองออกมาจะดีกว่า
แน่นอนว่าเฉินเฟิงก็เป็นส่วนหนึ่ง เมื่อก่อน เธอไม่รู้ว่าโครงการภูเขายู่ฉวนนั้นเฉินเฟิงได้จัดทำเพื่อเธอ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว
เมื่อเธอรู้แล้ว เธอก็อยากยืนอยู่ข้างเฉินเฟิง
ในความเป็นจริง เธอรู้มาตลอดว่าตระกูลเสี้ยไม่มีกำลังพอ ได้เข้ามามีส่วนร่วมในการบุกเ
