ตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเฉินเฟิงที่ไร้ประโยชน์ในอดีต แต่เธอไม่สามารถบอกได้ว่ามันแตกต่างตรงไหน
“คุณนายหลิน… ” เฉินเฟิงหรี่ตา คุณนายหลิน ผู้นี้เป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์จากไหนกัน?
“เรื่องนี้คุณไม่ต้องยุ่ง ฉันจะจัดการเอง” ในขณะที่เฉินเฟิงกำลังคิดหาวิธีจัดการคุณนายหลิน เสี้ยเมิ่งเหยาก็กล่าวอย่างเย็นชา
“เมิ่งเหยา … ” เฉินเฟิงยิ้มอย่างขมขื่น นี่เป็นครั้งแรกที่เสี้ยเมิ่งเหยาห่างเหินจากเขามาก-ขนาดนี้
“ทำไมคุณไม่ปล่อยให้ขยะนี้จัดการ! ในเมื่อไอ้ขยะนี้เป็นลูกเขยของฉัน ฉันถูกทุบตี เขาก็มีหน้าที่ต้องช่วยฉัน” เสี้ยเมิ่งเหยาไม่อยากรบกวนเฉินเฟิง แต่หลินหลันไม่ยอม
นอกจากนี้ เธอยังคาดหวังว่าคุณนายหลิน จะช่วยเธอจัดการเฉินเฟิง แก้แค้นแทนเธอ เพราะเมื่อกี้เฉินเฟิงพึ่งต่อปากต่อคำกับเธอ
ส่วนเรื่องที่เฉินเฟิงจะไปจัดการคุณนายหลิน? หลินหลันไม่เคยคิดเรื่องนี้
“แม่!”เสี้ยเมิ่งเหยาโกรธเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าหลินหลันเอาหน้าจากไหนมาพูดเช่นนี้ วินาที่ที่แล้วเธอพึ่งล้อเลียนเฉินเฟิง วินาทีถัดมาเธอก็จะให้เฉินเฟิงไปแก้แค้นให้เธอ เห็นเฉินเฟิงเป็นสุนัขเหรอ เรียกเขาไปทำอะไรก็ทำ?
“ ทำไมเหรอ?แม่ยายถูกรังแก ลูกเขยออกมาปกป้องไม่ใช่สิ่งที่ควรปฏิบัติไม่ใช่เหรอ?ไม่เช่นนั้นมีลูกเขยไปทำไม?เลี้ยงหมายังดีกว่าเลย” หลินหลันพูดเหมือนมีเหตุผล ไม่ว่ายังไง วันนี้เธอจะเอาเปรียบเฉินเฟิงสักครั้งให้ได้
ในเวลานี้ คุณนายหลิน และชายหัวโล้นดูบ้านเสร็จ ภายใ
