ทำได้เพียงบอกเรื่องนี้ให้กับเสี้ยหยุนเสิ้ง ดูว่าเสี้ยหยุนเสิ้งจะตัดสินใจยังไง
หลังจากที่เสี้ยเมิ่งเหยาจากไป หวังยุนน่าก็เหมือนปลาหมึกติดหนึบบนตัวของเสี้ยห้าว
“พี่ห้าวถ้าอีนั่นไปบอกคุณปู่จะทำไงดี?” หวังยุนน่ามองไปที่เสี้ยห้าว กระพริบเตาที่สวยหยาดเยิ้ม
รู้สึกถึงความชื้นที่กระทบบนใบหน้าของเขา กับสัมผัสที่นุ่มนวลบนร่างกายของเขาหน้าท้องส่วนล่างของเสี้ยห้าวก็เร่าร้อนขึ้นมาทันที
“** ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ?” เสี้ยห้าวยิ้มอย่างชั่วร้าย ดึงหวังยุนน่าไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างรุนแรง
“อืม … ” หวังยุนน่าเปล่งเสียงเบาๆ ใบหน้าสวยของเธอแดงก่ำทันที “เค้ากลัวตรงไหนละ เค้าเป็นห่วงคุณต่างหากละ”
“ มีอะไรน่าเป็นห่วงละ ผมเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลเสี้ย ผู้เฒ่าเสี้ยหยุนเสิ้ง เขาไม่กล้าทำอะไรผมหรอก!” เสี้ยห้าวหายใจหอบหนัก ดวงตาของเขาเป็นสีแดงและมือใหญ่ของเขายังคงคลำไปที่ร่างของหวังยุนน่า
“พี่ห้าว ไม่นะ ที่นี่คือห้องทำงาน เดี๋ยวมีคนเห็น … ” หวังยุนน่าคร่ำครวญ ใบหน้าของเธอก็แดงกว่าเดิม
“แหะๆ กลัวอะไร กูอยากให้คนอื่นเห็นแหละ!” เสี้ยห้าวหัวเราะ จากนั้นอุ้มหวังยุนน่าขึ้นมา …
ในเวลาเดียวกัน หวางเหมยมาที่บ้านของตระกูลเซี่ย ได้เล่าเรื่องที่ได้พบกับเสี้ยเมิ่งเหยาบนภูเขา
หลังจากหลินหลันฟังจบ ก็ลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความตื่นเต้น “สิ่งที่คุณพูดเป็นความจริงหรือ?ลูกสาวของฉันลงมาจากวิลล่าจริงๆหรือ?”
