บทที่ 167สงคราม
หานหลงเดินนำออกจากลิฟต์ ตามด้วยกู้ตงเชินกับ จางตงเฉิน
ขณะที่ออกจากลิฟต์ หานหลงกับกู้ตงเชินคุยหัวเราะอย่างสนุก แต่ขณะที่พูดอยู่ๆ จู่ๆกู้ตงเชินก็เงียบไป
แล้วหันไปมองตามที่กู้ตงเชินมองไป ก็เห็นฉากที่ทำให้เขาขนสันหลังลุกซู่
หลิวป้าว ชายผู้มีความสามารถของเขา กำลังคุกเข่าอยู่ต่อตรงของเฉินเฟิง!
แม้ว่าอากาศจะเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง แต่บนหน้าผากของหานหลงก็มีเหงื่อออก
“ท่านหาน!”
ให้ตายเถอะ ในเวลาแบบนี้ หลิวป้าวตื่นเต้นตะโกนเรียก
หานหลงหน้าบูดหน้าบึ้งดินไปหาตรงหน้าหลิวป้าว
“ท่าน….”
ก่อนที่หลิวป้าวจะพูดจบ หานหลงได้เตะเข้าที่ปาก เตะคำว่าหานกลับเข้าปาก
หลิวป้าวที่ถูกเตะกับพื้นถึงกับมึนงงทันที
ทำไม…..ท่านหานถึงเตะตัวเอง?
โยว่หลิงที่อยู่ด้านหลังมึนงงสับสนเช่นกับหลิวป้าวเคยบอกว่า ท่านหานบอกว่าเขาคนที่มีความสามารถไม่ใช่เหรอ? ทานหานยังจะให้เขารับช่วงต่อในอนาคต?
แต่ทำไมตอนนี้…..
โยว่หลิงยังคงสงสัยว่าทำไมหานหลงถึงเตะหลิวป้าว แต่ในวินาทีต่อ หานหลงเดินไปตรงหน้าเฉินเฟิง ก้มลงโค้ง เคารพเหมือนคันธนู การกระทำนี้ไขข้อข้องใจทั้งหมด!
“คุณชายเฉิน！ขอโทษด้วยครับ ผมมาช้าไป” เหงื่อเย็นบนหน้าผากของหานหลงเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เขาได้แต่ภาวนาหลิวป้าว ไม่ได้ทำอะไรมากเกินไป มิฉะนั้น ทั้งเขา และหลิวป้าวต้องรับโทษพร้อมกับ
คุณชายเฉิน？！
เมื่อได้ยินการเรียกแบบนี้ ความคิดของหลิวป้าวหัวก็ระเบิดขึ้นเสียงดัง
