ยังซะก็ต้องรู้ให้ได้ เธอก็เลยยืนรอข้างๆ เพื่ออาจได้เจอกับเจ้าของรถ
เกิด เจ้าของรถถูกใจเธอขึ้นมา ชาตินี้เธอคงสบายทั้งชาติ
ตอนนั้นเอง เสี่ยห้าวจอดรถเสร็จพอดี ไม่กี่ก้าวก็มาถึงด้านหน้า โยว่หลิง ยิ้มแล้วพูด“ หลิงหลิง ฉันเข้าไปส่งเธอเอง”
แม้ว่าจะไม่เต็มใจ โยว่หลิง ก็พยักหน้า
หลังจากที่ทั้งสองเดินเข้ามาในโรงแรม
“พอแล้ว ส่งแค่ก็พอแล้ว นายรีบกลับไปเถอะ” โยว่หลิง ดูเย็นชาเล็กน้อย
“ก็ได้ เธอทำธุระเสร็จโทรหาฉัน เดียวฉันมารับเธอ” เสี้ยห้าวก็ไม่ได้แยแสว่าโยว่หลิงจะเย็นชาใส่ แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ในขณะนี้เขา ไม่ต่างหมาเลียตูด แต่โยว่หลิงไม่สนใจ
“รู้แล้ว กลับไปได้แล้ว” โยว่หลิงโบกมือไล่อย่างรำคาญ
“อืม” เสี้ยห้าวพยักหน้า ขณะที่เขากำลังจะออกไป ร่างที่ไม่คาดคิดก็ปรากฏตรงหน้าเขาเฉินเฟิง!
ไอ้คนขี้ขลาดนี้ เขาไม่ใช่ว่าไปเมืองจินหลิงกับเสี้ยเมิ่งเหยาเหรอ?
มันมาอยู่ที่นี่ได้ไง?
เสี้ยห้าวสังเกตเห็นเฉินเฟิง แต่เฉินเฟิงเองก็สังเกตเห็นเสี้ยห้าวแล้วเหมือนกัน
เฉินเฟิงแค่เหล่ตามองเสี้ยห้าว จากนั้นเขาก็เตรียมขึ้นลิฟต์ เรื่องของเขาและเสี้ยห้าว เขาค่อยตามเคลียร์วันหลังก็ไม่สาย
เรื่องสำคัญสำหรับเขาตอนนี้ คือครองเมืองชางโจว
เศษสวะอย่างเสี้ยห้าว จะขจัดตอนไหนก็ได้
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจเสี้ยห้าว แต่เสี้ยห้าวกลับไม่คิดจะปล่อยเฉินเฟิง
“เฉินเฟิง! แกมาทำอะไรที่นี่?”เสี้ยห้าวเดินก้าวไปกี่ก้าวก็อยู่หน้าเฉินเฟิง ถามด้วยใ
