บทที่ 162 จุดอ่อน
ตอนนั้นถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยยอมแต่งานกับเฉินเฟิง แต่ถ้าเฉินเฟิงต้องการที่จะมีอะไรกับเธอ เธอก็ไม่ปฏิเสธ เพราะว่าเธอก็เป็นภรรยาของเขา ต้องปฏิบัติตามภาระหน้าที่ในฐานะภรรยาของเฉินเฟิง
แต่การแต่งงานสามปีที่ผ่ามา เฉินเฟิงไม่เคยพูดเลยสักครั้งว่า ต้องการเธอ
นั่นทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาเคืองใจมาก และคิดว่าเป็นเพราะว่า ไอ้นั่นของเขามีปัญหา แต่ภายหลังถึงได้ว่าความจริง แล้วคือไอ้นั่นของเขาไม่ได้มีปัญหาเลย
สุดท้ายแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาถึงได้รู้ว่า เฉินเฟิงเป็นคนที่จิตใจดี ไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องอย่างว่า
หลังจากที่ เสี้ยเมิ่งเหยาสงบสติอารมณ์ของเธอได้
หลังจากการเติมเครื่องสำอางเสร็จ เสี้ยเมิ่งเหยาถึงมั่นใจกล้าออกมาจากห้องน้ำ
ออกมา ก็เจอกับเฉินเฟิงพร้อมด้วยรอยยิ้ม ที่ยืนพิงประตูมองมาที่ตัวเอง
“มองฉันอะไร?” เสี้ยเมิ่งเหยาถาม ด้วยใบหน้าที่แดง
“ก็เธอเป็นเมียฉันนะ ฉันมองเมียตัวเอง แค่นี้ก็มองไม่ได้เหรอ?” เฉินเฟิงพูดอย่างหยอกล้อ
“ไม่ได้นะ! ห้ามมอง!” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เพิ่งจะมารู้ตัวเหรอว่าฉันเป็นภรรยาของนาย? แต่งงานมาสามปีจับมือก็ยังไม่จับ จูบครั้งแรกก็ยัง เป็นฉันที่เริ่มก่อน นายนี่มันเป็นสามีแบบไหนกันเนี่ย
แน่นอน ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาแอบคิดในใจ ถ้าจะให้เธอพูดออกมา เธอเองก็ไม่กล้าพูดเช่นนั้น
“ก็ได้ ก็ได้ ไม่มอง ก็ไม่มอง”เฉินเฟิงหัวเราะ แล้วพูดขึ้น “ถ้าเธอไม่ให้ฉันมองเธอ ฉ
