งเฉินเฟิงกระซิบขึ้นเบาๆที่ข้างหู
“ อืม” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาเบา
หลังจากนั้นก็บิด
เปิดออกแล้ว !
เปิดได้แล้วจริงๆด้วย !
ในขณะที่ประตูถูกเปิดออก หัวสมองของเสี้ยเมิ่งเหยาเต็มไปความว่างเปล่า แม้แต่ยืนเธอรู้สึกยืนไม่มั่นคงเล็กน้อย
เฉินเฟิงเดินมาที่ข้างหลัง กอดไปที่เอวของเธอเบาๆ เธอถึงดึงสติกลับมาได้
หลังจากผลักเปิดประตูออก สิ่งที่เห็นคือ การตกแต่งแบบมินิมอลโดยมีสีขาวดำเป็นโทนหลัก
ไม่หวือหวา และก็ไม่ได้อลังการมากไป
ห้องดูสะอาด สบาย เรียบง่ายและดูอบอุ่น
“ชอบหรือเปล่า?” เฉินเฟิงถามขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้ม เสี้ยเมิ่งเหยาเคยบอก เขาว่าชอบการตกแต่งบ้านสไตล์ที่เรียบง่าย เขายังจำคำพูดของเธอได้เสมอ
ดังนั้นเมื่อเขาให้เสิ่นหงชังมาตกแตกคฤหาสน์หลังนี้ เขาก็ได้เชิญนักออกแบบชาวอังกฤษมาออกแบบตกแต่งบ้านแบบสไตล์เรียบง่ายโทนขาวดำ
เสี้ยเมิ่งเหยา พยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาของเธอแดงก่ำ
เดินเพียงไม่กี่ก้าว ก็ถึงห้องรับแขก
ผนังในห้องรับแขก มีรูปภาพ ขนาดยาวเกือบหกเมตร
หญิงสาวในภาพแต่งงาน เป็นหญิงที่สวยมากแทบจะพูดได้ว่า สวยที่สุดในแผ่นดินเลยก็ว่าได้
แม้ว่าหญิงสาวคนนี้จะสวยสักเพียงใด รอยยิ้มบนรูปภาพถ่ายดูเหมือนจะไม่ค่อยเต็มใจนัก มันเป็นรอยยิ้มบนริมฝีปากเล็กน้อยที่ฝืนยิ้มออกมา
ชายหนุ่มที่ยืนข้างๆหญิงสาวนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไป ด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข แต่ก็เหมือนเป็นรอยยิ้มที่ยิ้มบางๆ
เจ้าของรูปภาพแต่งงาน ก็คือเฉินเฟิงกั
