บทที่ 153 ยอมรับไหม
อย่าเห็นว่าเขาบรรลุระดับต้นอ้านจิ้งแล้ว แต่เขาในตอนนี้ ถ้าไปสู้กับเฉินเฟิงเมื่อสามปีก่อน ก็คงตายเพราะนิ้วเดียวของเฉินเฟิงแน่แล้ว
แล้วยิ่งไปกว่านั้น เฉินเฟิงในตอนนี้
เฉินเฟิงในตอนนี้แค่ปล่อยพลังออกมา ก็สามารถกดดันจนเขาโงหัวไม่ขึ้นเลย
ต่อสู้? เขามีโอกาสนั้นหรอ?
จินลิ่วอานไม่มีโอกาสจริงๆ
จอมยุทธ์หมิงจิ้ง ใช้แรงในการต่อสู้
จอมยุทธ์อ้านจิ้ง ใช้ลมปราณในการต่อสู้
จอมยุทธ์หั้วจิง ใช้พลังในการต่อสู้!
ใช้อะไรน่ะหรอ? พลังของฟ้าดิน! พลังธรรมชาติ!
ถ้าจะบอกว่า จอมยุทธ์ระหว่าง หมิงจิ้งกับอ้านจิ้งยังถือว่าอยู่ในขอบเขตของคน งั้นพอถึงหั้วจิง จอมยุทธ์ได้หลุดพ้นจากขอบเขตของคนแล้ว!
เริ่มเข้าใกล้บุคคลระดับตำนานเข้าไปทุกที
จอมยุทธ์หั้วจิง ปล่อยพลังออกมาจากในร่างกาย ก็สามารถควบคุมพลังรอบด้านได้
เหมือนเฉินเฟิงตอนนี้ ดูเหมือนไม่ได้ทำอะไร แต่ที่จริงแล้ว พลังในตัวเขาได้ปล่อยออกไปแล้ว และสลายอากาศในรัศมีหลายสิบเมตรไม่เหลือเลย เขากางอาณาเขตเหมือนเกราะหนักพันชั่งครอบจินลิ่วอานไว้
พันชั่งนี่เท่าไหร่หรอ?
เหมือนเอาสิ่งของที่หนักสิบตันทับไว้บนหลังจินลิ่วอาน
จินลิ่วอานจะไม่คุกเข่าได้ยังไง?
ถ้าจินลิ่วอานไม่ใช่จอมยุทธ์อ้านจิ้ง ตอนนี้คงย่อยเป็นเนื้อสับแล้ว
ต่อให้จินลิ่วอานแกร่งแค่ไหน ก็โดนกดจนทั่วร่างแทบระเบิด
ถึงเส้นเลือดจะยังไม่ระเบิด แต่เข่าสองข้างของจินลิ่วอานก็ทำพื้นแตกเป็นผุยผง จุดที่แตกมีเลือด
