บทที่ 45 ดาวนำโชค
หลายวันให้หลัง ภายในห้องสงบแห่งหออาภรณ์โลหิต
เซียนหญิงเฟยเสียจากไปเนิ่นนานแล้ว ลวี่หยางนั่งขัดสมาธิบนผืนเสื่อ กลับมาเพ่งพินิจสืบสานมรดกแห่งยันต์เวทที่ได้รับจากการสนทนาธรรมแลกเปลี่ยนกับนางเมื่อคราวก่อน
ส่วนเรื่องชายหญิงเสพสังวาส ลวี่หยางล้วนมิได้เก็บไว้ในใจ
ด้วยเหตุว่าเขาเข้าใจชัดเจนอยู่แล้ว ภายในนิกายศักดิ์สิทธิ์จะมีความรักแท้จริงอันใด ย่อมไม่มีอยู่เลย ทั้งหมดก็เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เท่านั้น
บุญคุณช่วยชีวิตก็เป็นหนึ่งในเหตุผล อีกประการคือการที่เขาประจำอยู่ในตลาดฝั่งตะวันตก จนแม้ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นรวมลมปราณสมบูรณ์ก็ยังมิอาจแตะต้องเขาได้ เซียนหญิงเฟยเสียจึงจำต้องพึ่งพาเขา
อีกส่วนหนึ่งก็เพราะความเร็วในการสนทนาธรรมแบบบำเพ็ญคู่รวดเร็วกว่า
อย่างไรเสียนิกายศักดิ์สิทธิ์มีเคล็ดวิชาบำเพ็ญคู่เช่นมหาคัมภีร์หยินหยางหรรษาที่สามารถที่จะดูดซับความรู้ได้โดยตรง เมื่อเทียบกับการแลกเปลี่ยนด้วยวาจาแล้ว การแลกเปลี่ยนด้วยร่างกายย่อมสะดวกยิ่งกว่า
ทว่าหากเซียนหญิงเฟยเสียคิดจะอาศัยช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมา เพื่อแลกเปลี่ยนเอาผลประโยชน์บางอย่างจากเขา เช่นนั้นก็ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด
เพราะตลอดหลายวันนี้ เขาก็ได้ถ่ายทอดศาสตร์ค่ายกลให้แก่นางเช่นกัน
เงินมาของไป ยุติธรรมอย่างยิ่ง!
“ยันต์เวทหรือ…”
ในฐานะหนึ่งในร้อยศาสตร์แห่งการบำเพ็ญเพียรยันต์เวทนับเป็นแขนงที่ค่อนข้างได้รับความนิยม และหล
