ัสดีค่ะ” ซูหลิงยู่ยิ้มหวาน เธอมักทำตัวว่าง่ายน่ารักต่อหน้าคนนอกเสมอ
“หลานหลิงยู่ สวัสดีจ้ะ” จินลิ่วอานยิ้มพยักหน้า บอกถึงความพอใจในตัวซูหลิงยู่ สวย มีแวว และยังไร้เดียงสา พรสวรรค์จอมยุทธ์สูง ลูกสะใภ้แบบนี้ต่อให้จุดโคมไฟหาก็หาไม่เจอ
“พ่อคะ เรียกหนูมามีอะไรหรอ?” ซูหลิงยู่หันไปมองซูเห้าหรัน
ซูเห้าหรันไม่ได้บอกตรงๆ แต่ทำทีเลียบเคียงถาม: “หลิงยู่ เคยเจอลูกชายอาจินไหม?”
“ลูกชายอาจิน?” ซูหลิงยู่ขมวดคิ้ว ส่ายหน้าว่า: “เหมือนจะ…เคยเจอครั้งหนึ่ง”
“งั้นลูกเห็นว่าลูกชายอาจินเป็นยังไงบ้างล่ะ?” ซูเห้าหรันยิ้มถาม
