” เฉินเฟิงจึงมองตู้จื่อเยว่เพียงพริบตาแล้วแสยะยิ้มพลางพูดขึ้น
“ไม่มีทาง! ” สีหน้าของตู้จื่อถึงแปรเปลี่ยนไปมาก เขตเลี้ยงหมาป่าดำตอนนี้ไม่มีหมาป่าดำสักตัวแล้ว ทว่ากลับมาเสือโคร่งไซบีเรียโผล่ออกมาสองตัว ถ้าให้ตู้จื่อเยว่ไปอยู่กับเสือโคร่งไซบีเรียสองตัวนั้นแค่แปบเดียว นี่ก็ไม่ต่างจากการฆ่าตู้จื่อเยว่ให้สิ้นซากหรอก
“ฉันไม่เข้าไป! ” ตู้จื่อเยว่ตะโกนด้วยเสียงแหลม และน้ำตาจึงไหลพรากลงมาไม่หยุด เธอกลัวจนยืนก็ยังไม่นิ่ง
“ไม่มีทาง? ” เฉินเฟิงแสยะยิ้ม จากนั้นก็ทำนัยน์ตาที่เย็นชาแล้วกวาดมองตู้จื่อถึง “งั้นนายก็เข้าไปกับเธอแล้วกัน! ”
“เฉินเฟิง แกกล้าหรอ! ฉันเป็นผู้ชายคนเดียวในตระกูลตู้ แกจะให้ฉันเข้าไป ก็ถือว่าทำให้ตระกูลตู้ไม่มีทายาทสืบทอดตระกูล ตระกูลตู้ของพวกฉัน ไม่มีทางปล่อยแกไปแน่นอน! ” ตู้จื่อถึงทำสีหน้าที่ดูหวาดกลัว แล้วพูดด้วยเสียงเข้ม เขานึกไม่ถึงว่าเฉินเฟิงกลับกล้าทำเกินเลยขนาดนี้ เขาเป็นตั้งคนสืบทอดตระกูลตู้ ให้เขาเข้าไป ก็ถือว่าเป็นการสร้างเรื่องบาดหมางกับตระกูลตู้ และอนาคตก็ไม่มีโอกาสได้กลับตัวกลับใจอีกต่อไป
“ตระกูลตู้ไม่ปล่อยฉันไป? แกคิดว่าฉันจะปล่อยตระกูลตู้ของพวกแกไปงั้นหรอ? ” เฉินเฟิงรู้สึกเปลือกตากระตุก แล้วถามด้วยเสียงเรียบเฉย
“หยางไท่ ลงมือ” เฉินเฟิงปรายตามองหยางไท่ แล้วพูดขึ้น
หยางไท่รู้สึกหนังหัวชาเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะมองตู้จื่อถึง แล้วถามขึ้น “คุณชายเฉิน จื่อถึง……ก็ต้อ
