เมิ่งเหยาเข้าไปในถ้ำหมาป่าดำต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาต้องตายอยู่ข้างในนั้น เช่นนั้นก็ยากที่จะรับประกันว่าจะไม่มีคนหลุดพูด ถึงเวลานั้น แม้ว่าตระกูลตู้จะสามารถปกปิดได้ดีแค่ไหน ก็ไม่สามารถปิดเรื่องนี้เอาไว้ได้
“ไอ้คนไร้ประโยชน์ ฉันไม่กลัว！คุณกลัวอะไร?！”ตู้จื่อเยว่พูดแล้วเตะไปที่ท้องของโจวเซ่าฟึง ทำให้โจวเซ่าฟึงล้มลงกับพื้น
“โยนลงไป！รีบโยนนางผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้เข้าไป！พี่ชายของฉันเป็นถึงตู้จื่อถึง เป็นหุ้นส่วนใหญ่ของคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลงของพวกแก ถ้าวันนี้พวกแกไม่โยนนางผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้เข้าไป ฉันจะให้คนโยนพวกแกเข้าไป！”สองมือของตู้จื่อเยว่เท้าสะเอว เธอพูดข่มขู่พนักงานรักษาความปลอดภัยด้วยสีหน้าได้ใจ
เมื่อได้ยินแบบนั้น พวกเขาไม่กล้าที่จะลังเลอีก จับตัวเสี้ยเมิ่งเหยาเอาไว้ เพื่อที่จะโยนเธอเข้าไปด้านในลวดเหล็ก
ด้านในกำแพง หมาป่าดำหลายตัวจ้องมองมาที่เสี้ยเมิ่งเหยา แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความกระหายเลือด พวกมันไม่ใช่มนุษย์ ไม่รู้ว่าผู้ชายควรจะทะนุถนอมผู้หญิง ในสายตาของพวกมัน เสี้ยเมิ่งเหยาเป็นอาหารอันโอชะ
“ปล่อยฉัน！”ใบหน้าเล็กๆของเสี้ยเมิ่งเหยาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง เธอร้องตะโกนและพยายามขัดขืน แต่มือหนาของพนักงานรักษาความปลอดภัยเหมือนเหล็ก ที่ล่ามจับเธอเอาไว้ เธอไม่สามารถหลุดออกจากพันธนาการได้
“ฮือๆ เฉินเฟิง ช่วยฉัน…..” เสี้ยเมิ่งเหยาร้องเรียกเสียงเบา ดวงตาคู่สวยเ
