จวเซ่าฟึงที่เป็นฝ่ายตามจีบเธอ แต่ตู้จื่อเยว่กลับบอกว่าตนเองเป็นฝ่ายยั่วยวนโจวเซ่าฟึง สั่งให้คนโยนตนเองลงไปในทะเลสาบจินโป
“ได้ยินว่าหลังจากที่คุณแต่งงานชีวิตก็ไม่ได้เป็นไปตามที่หวัง?” โจวเซ่าฟึงจุดบุหรี่หนึ่งมวน สีหน้าของเขาดูเศร้าเล็กน้อย
เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหน้า แล้วพูดขึ้น：“เปล่า หลังจากที่แต่งงานแล้วฉันมีชีวิตที่ดี และมีความสุขมาก”
“มีความสุข?” โจวเซ่าฟึงหัวเราะเย้ยหยัน แล้วพูดขึ้น：“ก็แค่คนส่งอาหาร จะเอาอะไรมาทำให้คุณมีความสุข?”
เสี้ยเมิ่งเหยานิ่งสงบ ไม่ได้โต้เถียง และไม่จำเป็นต้องโต้เถียง
“เอาแบบนี้ดีกว่า คุณกลับไปหย่ากับสามี จากนั้นก็มาอยู่กับผมที่จินหลิง ผมให้คุณเดือนละห้าแสนหยวน” โจวเซ่าฟึงพ่นควันบุหรี่ออกมา พูดเสียงเรียบ
เสี้ยเมิ่งเหยาเลิกคิ้วขึ้น “โจวเซ่าฟึง รบกวนคุณช่วยให้เกียรติกันด้วย ตอนนี้ฉันเป็นผู้หญิงที่มีสามีแล้ว อีกทั้งคุณเองก็แต่งงานกับตู้จื่อเยว่แล้ว คุณทำแบบนี้ไม่รู้สึกผิดต่อเธอหรอ?”
“รู้สึกผิดต่อเธอ?” สีหน้าของโจวเซ่าฟึงน่ากลัวขึ้นมาทันที “คุณรู้ไหมว่ายัยผู้หญิงคนนั้นทำเรื่องอะไรไว้บ้าง? ยังจะให้กูรู้สึกผิดต่อมัน?”
“เธอทำอะไรคะ?” เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้วเป็นปมแล้วถาม
“หึๆ” โจวเซ่าฟึงหัวเราะเย้ยหยันตนเอง พูดขึ้น：“ยัยผู้หญิงคนนั้น คืนวันที่เธอแต่งงาน เธอพาผู้ชายกลับมาที่บ้านสองคน ทั้งยังทำเรื่องแบบนั้นกับผู้ชายสองคนนั้นต่อหน้าผม คุณยังจะให้ผมรู้สึกผิดต่อเธองั้นหรอ?”
