กเขานั้น กฎหมายมากมายที่อยู่ด้านนอก สำหรับพวกเขาก็เป็นแค่กระดาษเท่านั้น
ถ้าหากว่าสวนล่าสัตว์ของคฤหาสน์พวกเขา ไม่แตกต่างอะไรกับสวนล่าสัตว์ด้านนอก มีแค่กระต่ายป่ากับไก่ป่าให้ล่านั้น แล้วจะมีอะไรดึงดูดพวกคนรวยในจินหลิง?
มีเพียงแค่เสือโคร่งและพวกสุนัขจิ้งจอกเหล่านี้ที่ด้านนอกไม่มีให้ล่าเท่านั้น ถึงจะสามารถดึงดูดความตื่นเต้นของพวกคนรวยได้
“เดี๋ยวตอนเข้าไปในสวนล่าสัตว์ กำชับกับเพื่อนๆของนาย เมื่อเข้าไปถึงด้านในนั้น ห้ามถ่ายรูปและคลิปวิดีโอ” โจวเซ่าฟึงพูดออกคำสั่งเสียงเรียบ
“ครับ พี่ฟึง”สวีตงเหลียงพยักหน้า ภายในสวนล่าสัตว์ห้ามถ่ายรูป นี่คือกฎที่เขียนเอาไว้ เพราะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่สมควรให้คนนอกรู้
เมื่อเห็นโจวเซ่าฟึงเดินไป หวังเจียเมิงและหลี่เสว่จึงเดินเข้ามา
“คนเมื่อกี้คือโจวเซ่าฟึง？” ถึงแม้ว่าภายในใจจะคาดเดาเอาไว้แล้ว แต่หลี่เสว่อยากจะถามให้มั่นใจ เพราะเมื่อเทียบกับโจวเซ่าฟึงในอดีตแล้วนั้น เขาเปลี่ยนไปมาก
สวีตงเหลียงพยักหน้า แล้วพูดขึ้น：“คราวหน้าเวลาเจอกัน อย่าเรียกแค่ชื่อเฉยๆ ให้เรียกว่าพี่ฟึง ตอนนี้เขาเป็นสามีของพี่เยว่”
“เขากับพี่เยว่แต่งงานกันแล้ว？！”หลี่เสว่แปลกใจ
สวีตงเหลียงส่ายหน้าแล้วพูดขึ้น：“ไม่ได้แต่งงาน เขาย้ายไปอยู่ที่บ้านตระกูลตู้ ตอนนี้ถือว่าเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิง
“ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิงก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้เขาเป็นถึงผู้จัดการของคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง” ห
