บทที่ 125 สมาชิกระดับทอง
“กูถามมึงว่ามีหรือไม่มี มึงก็ตอบว่ามีหรือไม่มีก็พอแล้ว พูดอะไรเรื่อยเปื่อยให้มากมาย” หยางชิงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
“มีครับๆๆ！ท่านชิง เมื่อกี้มีคนนามสกุลเฉิน มากินข้าวที่ร้านของพวกเรา คนที่มากับเขา มีประมาณสี่สิบกว่าคน สุดท้ายเขาเป็นคนเลี้ยงทุกคนเองครับ อีกทั้งระหว่างนั้น เขาก็มีเรื่องกับคนกลุ่มนั้นด้วยครับ…….” หลิวโป๋ไม่กล้าบิดบัง พูดเรื่องทุกอย่างออกมาจนหมด รวมถึงเรื่องที่เฉินเฟิงกับสวีตงเหลียงดวลเหล้าด้วยกัน และรวมถึงเรื่องที่ตอนหลังเขาตบหลี่เสว่ ทั้งยังเล่าเรื่องที่ในบัตรของเขามีเงินร้อยล้านหยวนอีกด้วย
“คือคุณชายเฉินโดยไม่ต้องสงสัย” ได้ยินเรื่องอื่น หยางชิงยังไม่กล้าที่จะเชื่อ แต่พอได้ยินเงินหนึ่งร้อยล้านหยวนนั้น หยางชิงก็มั่นใจทันที คนๆนั้นคือเฉินเฟิงอย่างไม่ต้องสงสัย นอกจากเฉินเฟิงแล้ว คนอื่นไม่มีใครมีเงินมากขนาดนี้
“คุณชายเฉิน?” หลิวโป๋และเจิ้งเจียอดไม่ถึงที่จะถลึงตาโต หูของพวกเขาไม่ได้มีปัญหาใช่ไหม หยางชิงถึงขั้นเรียกคนๆนั้นว่าคุณชายเฉิน
หยางชิงไม่คิดที่จะพูดอธิบายให้คนทั้งสองคนฟัง เขาออกคำสั่งทันที ：“หลิวโป๋ เดี๋ยวให้แผนกบัญชีถอนเงินออกมาหนึ่งล้านแปดแสนหยวน แล้วเอาคืนให้คุณชายเฉิน การที่คุณชายเฉินมากินข้าวที่นี่ ถือว่าเป็นการให้เกียรติคฤหาสน์หัวฉีของพวกเรา พวกเราไม่สามารถรับเงินคุณชายเฉินได้”
คำพูดของหยางชิงทำให้พวกเขาสองคนอ้าปากกว้าง แล้วกลายเป็นหิ
