บทที่ 124 นามสกุลเฉิน
เขาเข้าใจมาโดยตลอด การที่เสี้ยเมิ่งเหยาร่างกายอ่อนแอทำให้เป็นหวัดอยู่บ่อยครั้ง เกิดจากโรคที่เธอเคยเป็นตอนเด็กๆ แต่ดูจากตอนนี้แล้วนั้น มันไม่ใช่เลยสักนิ！
ทว่ากลับเป็นเพราะคนที่ชื่อตู้จื่อเยว่ ยัยนั่นโยนเธอลงไปในทะเลสาบจินโปในช่วงฤดูหนาว จึงทำให้เธอป่วย！
เฉินเฟิงกำหมัดแน่น นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความโมโห เขาไม่สามารถจินตนาการได้จริงๆ เสี้ยเมิ่งเหยาที่ร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วยง่ายนั้น ตอนที่เธอตะเกียกตะกายในน้ำที่หนาวเย็นสะท้านกระดูกในทะเลสาบ จะสิ้นหวังแค่ไหน ผู้หญิงใจคอโหดร้ายคนนั้น ตอนนั้นที่เธอโยนเสี้ยเมิ่งเหยาลงไปในทะเลสาบ ต้องการจะฆ่าคนชัดๆ！
เมื่อก่อนเขาคิดไม่ออก ทำไมแต่งงานด้วยกันมาสามปี เสี้ยเมิ่งเหยาจึงพูดถึงเรื่องเพื่อนๆในมหาวิทยาลัยน้อยมาก มองจากตอนนี้แล้วนั้น ไม่ใช่เพราะเสี้ยเมิ่งเหยาไม่อยากพูดถึง แต่เป็นเพราะเธอไม่กล้า！
เพราะชีวิตในช่วงมหาวิทยาลัยของเธอ เต็มไปด้วยความทรงจำที่เจ็บปวด！
ตู้！จื่อ！เยว่！
ดีมาก！
เฉินเฟิงกัดฟันกรอด สิ่งที่ทำให้เขาโมโหมากกว่านั้นก็คือ ความชั่วร้ายที่ผู้หญิงสารเลวคนนั้นทำกับเสี้ยเมิ่งเหยา แต่เสี้ยเมิ่งเหยากลับไม่คิดที่จะแก้แค้นเธอ ทว่าผู้หญิงสารเลวคนนี้ กลับยังไม่ยอมรามือจากเสี้ยเมิ่งเหยา！
ทั้งๆที่ตอนนี้ก็เรียนจบมหาวิทยาลัยไปสามปีแล้ว แค่คิดรู้แล้ว ผู้หญิงสารเลวอย่างตู้จื่อเยว่มีใจคิดอยากจะแก้แค้น มากมายแค่ไหน！
เฉินเฟิงไม่เคยเกลียด
