เยว่ พวกอาจารย์ในมหาวิทยาลัยสามารถปกป้องแกได้ แต่ตอนนี้ ไม่มีอาจารย์คนไหนสามารถปกป้องแกได้แล้ว ถ้าครั้งนี้แกยังกล้าไม่เชื่อฟัง ทำให้พี่เยว่เสียหน้า แกลองคิดดูสิ ว่าพี่เยว่จะทำยังไงกับแก?” หลี่เสว่กอดอก พูดด้วยเสียงเย็นยะเยือก ตอนนั้นสมัยอยู่ที่มหาวิทยาลัย คนรวยคนหนึ่งที่ตู้จื่อเยว่จีบ ชอบเสี้ยเมิ่งเหยา แล้วไปสารภาพกับเสี้ยเมิ่งเหยา แต่กลับถูกเธอปฏิเสธ
ตอนนั้นทำให้ตู้จื่อเยว่โมโหเป็นอย่างมาก เธอไปหาเสี้ยเมิ่งเหยาถึงที่หอ สั่งให้คนหลายคน ลากตัวเสี้ยเมิ่งเหยาออกมาจากหอ โยนเธอลงไปในทะเลสาบจินโปของมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเป็นช่วงเดือนสิบสองพอดี ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์ในมหาวิทยาลัยมาช่วย เสี้ยเมิ่งเหยาต้องแข็งตายในทะเลสาบอย่างแน่นอน
คล้ายว่าเรื่องจะเป็นแบบนั้น แต่หลังจากเสี้ยเมิ่งเหยาถูกช่วยออกมาแล้วนั้น ก็เกือบจะถูกตู้จื่อเยว่ทำให้เสียโฉม ตั้งแต่นั้น ทุกครั้งที่เสี้ยเมิ่งเหยาเจอตู้จื่อเยว่ เธอก็จะหลบเหมือนหนูหลบแมว เดินอ้อมไปอีกทาง
แต่ว่าตู้จื่อเยว่ กลับไม่ยอมคิดที่จะลามือกับเสี้ยเมิ่งเหยา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ไปหาเรื่องเสี้ยเมิ่งเหยาจนเป็นเรื่องใหญ่ แต่มักจะหาเรื่องเธอด้วยปัญหาเล็กๆน้อยๆ ทุกสามวันสองวันก็จะมาหาเรื่องเธอ
สีหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาซีดขาวอีกครั้ง ตู้จื่อเยว่ในตอนนั้น ทิ้งความหวาดกลัวเป็นปมในใจขนาดใหญ่ของเธอ แม้แต่ตอนนี้ เธอก็ยังมักจะเก็บเอาไปฝันร้าย ฝันว่าตัวเองจมน้ำตาย ไม่พูดไม่ได้จริ
