ทำได้เพียงถอนใจ ไม่กล่าวห้ามอีก ท้ายที่สุดโอวหยางฮ่าวเจ๋อที่อยู่ขั้นรวมลมปราณสมบูรณ์คือผู้มีอำนาจตัดสินใจแทนสำนักเสินอู่ในครานี้ เมื่อเขาตัดสินใจแล้ว ผลลัพธ์ย่อมเป็นสิ่งที่เขาต้องรับไว้ด้วยตนเอง ตนเองได้พยายามเตือนแล้วก็เพียงพอ
ขณะเดียวกัน ภายในตลาด
ลวี่หยางเก็บแก่นกระบี่เสวี่ยหยางที่ถูกระเบิดจนเสียหายไปกว่าครึ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์ มือถือธงหมื่นวิญญาณปราณแรกเริ่มบรรพกาล สายตาเหม่อมองไปยังโอวหยางฮ่าวเจ๋อที่อยู่นอกตลาดด้วยความรู้สึกยากจะอธิบาย
“ศิษย์น้องลวี่…เจ้ายังไม่ตาย?”
เซียนหญิงเฟยเสียกับลู่หยวนฉุนเร่งรุดเข้ามาใกล้ คนหนึ่งบนใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี อีกคนกลับรู้สึกทั้งรอดตายมาได้ และทั้งหวาดระแวงต่อลวี่หยางในเวลาเดียวกัน
“สหายลวี่ช่างลึกล้ำเกินหยั่งถึงโดยแท้!”
ลู่หยวนฉุนเอ่ยชมออกมาดังลั่น “ครานี้สามารถขับไล่โอวหยางฮ่าวเจ๋อได้ ตลาดฝั่งนี้ย่อมไร้กังวล สามารถต้านทานได้นานพอจนกว่านิกายศักดิ์สิทธิ์จะได้รับข่าวและส่งผู้ช่วยมา!”
“ขับไล่? ยังเร็วไปหน่อยกระมัง”
ลวี่หยางส่ายศีรษะเบาๆ
“ใช่แล้ว! ดูจากท่าทางของโอวหยางฮ่าวเจ๋อ ร่างกายเสียเลือดสูญปราณไปมาก ไม่เพียงแค่ขับไล่ แต่ชัดเจนว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส เรียกว่าเป็นบทเรียนล้ำค่าที่สมน้ำสมเนื้อก็ว่าได้!”
เซียนหญิงเฟยเสียตบมือพลางหัวเราะ
ลู่หยวนฉุนเมื่อได้ยินก็รีบส่งเสียงเสริมทันที
หากแต่ลวี่หยางเห็นเช่นนั้นกลับแค่นเสียงเย็นชา พลางเอ่ยถ้อยคำสะเทือ
