บทที่ 110 สวีตงเหลียง
หลังจากที่หวังเจียเมิงจากไป เสี้ยเมิ่งเหยาหันไปมองเฉินเฟิง
“คุณจัดการพวกเขายังไงเหรอ?” เสี้ยเมิ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะถาม เป็นครั้งแรกที่เธอมองเฉินเฟิงด้วยความโกรธขนาดนี้ และก็ไม่รู้ว่าเฉินเฟิงจัดการกับโจวลี่และหยานชุนเหมยอย่างไร
“ก็ไม่ยังไง ก็แค่ให้บทเรียนที่ไม่มีวันลืมแก่พวกเขาทั้งสองเท่านั้นเอง” เฉินเฟิงกล่าวแล้วยิ้มเบาๆ
เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ และไม่สงสัยอะไร
“งั้นคงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคุณใช่ไหม? ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนว่าจะมีคนหนุนหลังนะ” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างกังวล หลังจากที่ฉินหู่ สามีของหยานชุนเหมยมาที่นี่ คิดไม่ถึงว่าเขากล้าตัดแขนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในที่สาธารณะ กระทำโดยไม่เกรงกลัวกฎหมาย หากไม่อาศัยอิทธิพลคนอื่นเรื่องนั้นก็คงจะเป็นไปไม่ได้หรอก เธอกลัวว่าเฉินเฟิงจะเกิดปัญหา
เฉินเฟิงส่ายหัว แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว”
“สองสามวันนี้ก็พักอยู่ที่โรงพยาบาลให้เต็มที่เถอะ ไม่ต้องคิดถึงเรื่องอื่นแล้ว” เฉินเฟิงพูดและยิ้มให้
“อืม” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้า แต่ในใจลึกๆยังคงกังวลอยู่ เธอค้นพบว่าเธอดูเหมือนจะยิ่งไม่เข้าใจเฉินเฟิงเข้าไปทุกที
แค่พริบตาเดียว ก็ผ่านไปสองวันแล้ว
หน้าประตูมหาวิทยาลัยจินหลิงหญิงสาวน่ารักๆรวมตัวและพูดคุยกันจนกลายเป็นบรรยากาศน่ารักๆ
หวังเจียเมิงยืนอย่างโดดเด่นอยู่ตรงกลาง
เนื่องจากทุกคนต่างก็จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยจินห
