บทที่ 107 เกล็ดใต้คอมังกร
ผู้คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างก็เกิดความโกลาหล！
หากประโยคที่เฉินเฟิงพูดฆ่าฉันเมื่อตะกี้เป็นเพียงการยั่วยุเท่านั้น งั้นคำพูดในตอนนี้ ก็แค่การตบลงไปที่หน้าของฉินหู่！
สีหน้าของฉินหู่ เกิดความเยือกเย็นขึ้นทันที
แม้ว่าเฉินเฟิงจะมีภูมิหลังเป็นอะไรก็ตาม แต่ก็ไม่ควรทำให้เขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอายขนาดนี้ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนที่มีหน้ามีตาของสำนักหลงหู่ ถูกคนฉีกหน้าในที่สาธารณะเช่นนี้ หากไม่ทำอะไรเลยแล้วล่ะก็ สำนักหลงหู่สามคำนี้ก็กลายเป็นเรื่องตลกไปแล้ว
ในเมื่อมึงรนหาที่ตายเอง งั้นก็อย่ามาโทษกูก็แล้วกัน！นัยน์ตาของฉินหู่สาดส่องการฆาตกรรมที่เยือกเย็นออกมา เขากลับอยากจะลองดู จริงๆแล้วเฉินเฟิงเป็นสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่！
เมื่อฉินหู่กำลังเตรียมที่จะสั่งลูกสมุนลงมือจัดการ กลุ่มคนก็เริ่มเกิดความปั่นป่วนขึ้นทันที
เฉียวเสี่ยวโย่วพาระดับผู้บริหารทั้งหลายของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ต้าหลงมา ตามหลังมาด้วยนักเลงสวมชุดสูทสีดำกว่าร้อยคน บุกเข้ามายังห้างสรรพสินค้า
“ทำไมคนของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ต้าหลงก็มาด้วย？！”
“คนพวกนั้นที่ตามหลังบริษัทอสังหาริมทรัพย์ เป็นคนของสำนักหลงหู่？”
“คนของสำนักหลงหู่！แถมยังเป็นเฉิงหลงที่นำทีมมา！สำนักหลงหู่พากันออกมาอย่างเต็มกำลัง！”
“ไอ้ฉิบหาย ไปกระทุ้งรังแตนมาเหรอ”
ผู้คนพากันมองไปที่เฉินเฟิงด้วยสายตาที่เห็นอกเห็นใจยิ่งขึ้น เดิมทีเพียงฉินหู่แค่คนเดียว เฉิ
