เฟยหรงพูดด้วยความจริงใจ
เฉินเฟิงพูดพร้อมส่ายหัวว่า “เราไปกันเถอะ คนขับรถรอเราอยู่ข้างนอก”
“คนขับรถเหรอ?” เสี้ยเมิ่งเหยาและสวีเฟยหรงยังไม่ทันได้พูดอะไร หลิ่วจื่อหอาง ที่อยู่ข้างๆเอ่ยปากออกมาอย่างตาลปัตร มองเฉินเฟิงและพูดจาดูถูก “คนขับรถคุณงั้นเหรอ?”
เฉินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ทำไม มีปัญหาเหรอ?”
หลิ่วจื่อหอาง หัวเราะเยาะและพูดว่า “พี่ชายครับ พี่มีปัญญาจ้างคนขับรถด้วยเหรอ?” เขามองไปที่เสื้อผ้าของเฉินเฟิง เห็นได้ชัดว่าเป็นพนักงานธรรมดาๆ คนแบบนี้ ถ้าบอกว่าเป็นคนขับรถก็เชื่อนะ ยังมีคนขับรถมารับ เขามีปัญญาจ้างคนขับรถด้วยเหรอ!
“ผมจะมีปัญญาจ้างหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?” เฉินเฟิงพูดอย่างเนิบๆ
หลิ่วจื่อหอาง ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่เกี่ยวอะไรกับผมแน่นอน แต่เกี่ยวกับพี่สาวคนสวยทั้งสองคนนั้นต่างหากล่ะ”
“หะ? เกี่ยวอะไรด้วย?” เฉินเฟิงพูดอย่างคล้ายจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม
“ถ้าผมเดาไม่ผิด คนขับรถทุกคนของคุณ เป็นหน้าม้าที่คุณจ้างมาหรือเปล่า อีกอย่าง รถที่คนขับขับมานั้น ก็ไม่ได้เป็นรถที่ดีอะไรแน่นอน คุณกำลังโกหกพวกพี่คนสวยทั้งสองอยู่!” หลิ่วจื่อหอางพูดด้วยความมั่นใจ เหมือนเฉินเฟิงเป็นคนที่อวดตัวเองเพื่อให้ดูดี เขาเห็นเยอะ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ยอมทำเพื่อที่จะไม่เสียหน้าต่อหน้าผู้หญิง
“อืม คุณเดาถูก คุณฉลาดมาก” เฉินเฟิงสีหน้าสงบ หลังจากพูดจบ เขาก็หันไปมองเสี้ยเมิ่งเหยาและสวีเฟยหรง “เราไปกันเถอะ”
“อืม
