ากที่โจวจื้อเฟิงเดินจากไป หนุ่มหล่อชำเลืองสายตาเย็นชาไปยังพวกผู้ชายที่กำลังจะเข้าไปตีสนิทกับเสี้ยเมิ่งเหยาและสวีเฟยหรง และใช้สายตาคุกคามอย่างเห็นได้ชัด
คนเหล่านี้เพียงแค่ยิ้ม ล้มเลิกความคิดที่จะชวนคุย ยังไงซะหนุ่มหล่อคนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกคนรวยที่มีภูมิหลัง จะให้ไปแย่งผู้หญิงจากลูกคนรวย พวกเขาไม่กล้าหรอก
“ในที่สุดก็เงียบสักที” หนุ่มหล่อถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็มองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยากับสวีเฟยหรงและเขาเผยรอยยิ้มที่คิดว่าหล่อให้
แต่ใบหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาและสวีเฟยหรงกลับไร้ความรู้สึก
ตอนนี้เสี้ยเมิ่งเหยากำลังคิดถึงเฉินเฟิง และสวีเฟยหรงเห็นตัวตนที่แท้จริงของหนุ่มหล่อคนนี้มานานแล้ว ก็แค่พึ่งพาบารมีครอบครัว เด็กเมื่อวานซึนขี้มโน ถ้าไม่มีครอบครัว คนแบบนี้ดีแต่เปลือก ไร้ประโยชน์
พี่สาวทั้งสองคนครับ ผมชื่อ หลิ่วจื่อหอาง เรียนหนังสืออยู่ที่ประเทศอังกฤษ วันนี้เพิ่งได้กลับบ้าน” หลิ่วจื่อหอาง ยิ้มและยื่นมือออกมา
เสี้ยเมิ่งเหยาและสวีเฟยหรงกลับไม่ได้มองเขาเลยด้วยซ้ำ
มือของหลิ่วจื่อหอาง คาอยู่กลางอากาศ
เอ่อ พี่สาวทั้งสองคน เย็นชาจริงๆ” หลิ่วจื่อหอาง ยิ้มเบาๆ แล้วดึงมือกลับ แม้ว่าเขารู้สึกเสียใจก็ตาม แต่ก็ไม่แสดงออกมา
