อันดับหนึ่งของตระกูลหยาง ผางตงฉี！
ลึกๆแล้วหลี่ชวนเสียใจมาก เขาเกลียด เกลียดตัวเองที่ไม่มีตา
แต่ที่เกลียดที่สูดก็คือหลี่ชิวเยี่ยน ผู้หญิงโง่คนนี้ ไม่ได้สอบถามรายละเอียดให้ชัดเจน ก็ให้เขาลงมือ
ไม่เห็นหรือยังไงว่าแม้แต่หยางไท่ปรมาจารย์อ้านจิ้งขั้นกลาง ก็ไม่กล้าหาเรื่องเฉินเฟิง?
หลี่ชิวเยี่ยนแก กล้าดียังไง?！
“คุณชายเฉิน ผมไม่มีตา หวังว่าคุณชายเฉินจะไว้ชีวิตสุนัขตัวหนึ่ง！” หลี่ชวนฝืนลากขาข้างหนึ่งที่หักของเขา คุกเข่าตรงหน้าเฉินเฟิง พูดขอร้อง ในความคิดของเขา ผู้ที่หนุนหลังเฉินเฟิง จะต้องน่ากลัวกว่านี้แน่นอน ตลอดจนฝึกถึงขั้นหั้วจิ้งก็เป็นไปได้！
“ไว้ชีวิตด้วย?” เฉินเฟิงยิ้มประชด พูดว่า： “ตอนนี้รู้จักร้องขอชีวิตแล้วเหรอ? ถ้าความสามารถฉันสู้แกไม่ได้ ครั้งนี้คุกเข่ากับพื้นก็คงเป็นฉันสินะ”
“ให้คนที่หนุนหลังแกมาที่นี่ พวกเขามา ฉันก็จะปล่อยแกไป” เฉินเฟิงพูดเบาๆ เขาไม่ได้กลัวการแก้แค้นของหลี่ชิวเยี่ยนเลยสักนิด แต่เขากลับเกรงว่าจะยุ่งยาก ดังนั้นบางเรื่อง แก้ปัญหาครั้งเดียวไปเลยก็ดี
“ครับ คุณชายเฉิน ฉันจะโทรไปเดี๋ยวนี้” หลี่ชวนเหมือนกับว่าจับโดนฟางช่วยชีวิต รีบหยิบมือถือออกมา
เวลานี้ ในห้องผู้ป่วย หลี่ชิวเยี่ยนกำลังป้อนโจ๊กให้กับไป๋กว่างยี่
สีหน้าของหลี่ชิวเยี่ยนในเวลานี้เต็มไปด้วยความมั่นใจ ไป๋กว่างยี่พูดว่า นักเลงอาเหาของเฉินเฟิงคนนั้นเกือบจะแพ้ให้กับกู่สงจอมยุทธ์หมิงจิ้งขั้นต้น ดังนั้นความสามารถ
