บทที่ 91 ปีศาจ ตัวประหลาด
ตลอดจนหลิ่วอีอีรู้สึกว่า ถึงจะเป็นตัวของหยางไท่เอง เวลานี้ยืนอยู่ตรงหน้าเฉินเฟิง คิ้วของเฉินเฟิงไม่แม้แต่จะขมวด!
เสียงปืนทางนี้ ได้ดึงดูดความสนใจของบอดี้การ์ดที่อยู่บริเวณใกล้เคียง ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีบอดี้การ์ดหลายสิบคนวิ่งมา
เห็นหยางชิงนอนอยู่บนพื้น จมูกช้ำ มือข้างหนึ่งก็มีเลือดไหลอยู่ สีหน้าของบอดี้การ์ดเหล่านี้เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
“ปล่อยพวกเขาไป！” ทันใดนั้น หยางชิงเซและลุกขึ้นจากพื้น ตะโกนเสียงแหบออกมา
“ท่านชิง？！”บอดี้การ์ดหลายคนตกใจ ทางฝั่งตัวเองนี้ได้เปรียบด้านจำนวนคน ทำไมต้องปล่อยสองคนนี้ไป
“ไม่ได้ยินที่กูพูดหรือไง?！” หยางชิงคำรามออกมา ทันใดนั้นบอดี้การ์ดหลายคนก็เงียบลง หลีกทางให้แต่โดยดี
เฉินเฟิงยิ้ม คิดในใจว่าหยางชิงคนนี้เป็นคนฉลาด
“ผู้อาวุโส เพื่อนของคุณท่านนี้ เป็นฉันและไป๋กว่างยี่เองที่ทำร้าย ไม่เกี่ยวอะไรกับคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง ความผิดทั้งหมด ฉันสองคนจะรับผิดชอบเอง หวังว่าผู้อาวุโสจะไม่ลากคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย” หยางชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำ เฉินเฟิงได้แสดงความสามารถของเขาออกมา เขาไม่สามารถยั่วโมโหได้ ตลอดจนแม้แต่หยางไท่ ก็ไม่กล้ายั่วโมโหเทพแห่งจอมยุทธ์ได้ ดังนั้นตอนนี้หยางชิงจำเป็นต้องกันคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลงออกจากเรื่องนี้ มิฉะนั้นหยางไท่ไม่ปล่อยเขาไปแน่
ผู้อาวุโส?
บอดี้การ์ดหลายคนมองหน้ากัน ตกใจกับการเรียกขานของหยางชิ
