รืองมาจนถึงขั้นนี้
ไม่อย่างนั้น หยางไท่คงไม่ถูกเรียกว่าองค์รัชทายาท
“ลงมือ” เฉินเฟิงไม่แม้แต่จะปรายตามองหลิ่วอีอี เขาพูดขึ้นเสียงเรียบ
องค์รัชทายาท？
ขอโทษด้วย เฉินเฟิงไม่รู้จัก
“ครับ คุณชายเฉิน！”
อาเหาพยักหน้าด้วยความเคารพ จากนั้นเตะไปที่หน้าของหยางชิงอย่างแรง ทำให้หยางชิงปลิวออกไป
โพล้ง！
เสียงคมชัดดังขึ้น มือของหยางชิงมีฟันร่วงลงมาหลายซี่ ปากของเขาเต็มไปด้วยเลือด ที่พุ่งออกมา！
ความเจ็บปวดนั้น ทำให้หยางชิงสั่นเทาไปทั้งตัว
นี่ยังไม่ใช่ทั้งหมด！
อาเหาหัวเราะในลำคอ แล้วเตะไปอีกครั้ง เขาเอาเท้าเหยียบไปที่หลังมือของหยางชิง
กรึก ดังขึ้น
กระดูกตรงนิ้วมือของหยางชิงถูกเหยียบจนเละ！
เจ็บปวด！
เจ็บปวดเหมือนใจจะขาด！
ดวงตาของหยางชิงแดงก่ำ ทว่าไม่กล้าส่งเสียงอะไร！
เขากลัวว่าถ้าเขาส่งเสียงออกไป เฉินเฟิงจะฆ่าเขาทิ้ง！
เวลานี้ ไป๋กว่างยี่พึ่งลุกขึ้นคลาน เขาเห็นสภาพของหยางชิง ไป๋กว่างยี่ก็รีบวิ่งหนีทันที
ทว่าอาเหากลับไม่ให้โอกาสนั้นกับเขา อาเหาพุ่งตัวเข้าไป เตะไปหนึ่งที ทำให้ไป๋กว่างยี่กลิ้งกับพื้น
จากนั้นเขาก็ทำเหมือนเดิม
เท้าคู่ใหญ่ของเขาเหยียบไปที่หลังมือของไป๋กว่างยี่
เสียงร้องเหมือนหมูถูกฆ่าดังขึ้น！
ตาขาวของไป๋กว่างยี่เบิกกว้าง เขาเจ็บปวดจนหมดสติไป
ทุกอย่างที่พูดมานี้เหมือนจะช้า แต่ในความเป็นจริงนั้น นับตั้งแต่เฉินเฟิงบอกให้ลงมือ จนกระทั่งเหยียบหลังมือของทั้งสองคน ทั้งหมดรวมกันแล้วไม่ถึงสิบวินาที！
