บทที่ 83 กินไฟตามข้างถนน
“คนที่พวกเขาจะมารับ คือท่านประธานของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ต้าหลง” จวงเห่าหยินพูดขึ้นด้วยความมั่นใจ
“ท่านประธานของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ต้าหลง! ” หลินต้ายงเอ่ยพูดด้วยสีหน้าที่ภูมิใจ “งั้นคงจะเป็นบุคคลสำหรับที่ติดอันดับฟอร์บส์แล้ว”
“ไร้สาระ คนที่มีเงินทุนเป็นหกหมื่นกว่าล้านหยวน แล้วนายคิดว่าจะไม่ได้ติดอันดับฟอร์บส์หรือไง” จวงเห่าหยินถลึงตามองหลินต้ายงเพียงแวบตาเดียว จากนั้นก็พูดขึ้น
“เหอะ” เวลานี้ เฉินเฟิงจึงหัวเราะขึ้นอย่างไม่เกรงใจ
“แกหัวเราะทำไม? ไอ้บ้านนอก? นี่แกใกล้จะตายแล้วยังกล้าหัวเราะอีกหรอ? ” จวงเห่าหยินหันกลับมาจับจ้องเฉินเฟิงแล้วพูดขึ้น
เฉินเฟิงส่ายหัวแล้วพูดด้วยเสียงเรียบเฉย “ฉันหัวเราะอะไรแกไม่รู้หรือไง? ”
“คนที่พี่ชายแกมารับ ไม่ใช่ท่านประธานของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ต้าหลง” เฉินเฟิงเอ่ยพูดด้วยเสียงเรียบเฉย
“ไม่ใช่ท่านประธานของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ต้าหลงหรอ? สมองของแกถูกรถไฟทับใช่ไหม คนเยอะขนาดนี้ปรากฏตัว ไม่รับท่านประธานแล้วจะให้มารับแกหรือไง? ” จวงเห่าหยินทำสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ นอกจากท่านประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ต้าหลงแล้ว แล้วใครจะมีรถโรลส์-รอยซ์ห้าคันขับมาแบบนี้
“แกยังถือว่าฉลาด” เฉินเฟิงยิ้มอ่อนๆ ขึ้น
จวงเห่าหยินทำเสียงอ้ำๆ อึ้มๆ ไอ้โง่นี้ มันบ้านแล้วหรือไง? เขาก็แกพูดไปเท่านั้น ไอ้โง่นี้มันยังคิดจะเอาจริงอีก
“ท่านประธานจวง ฉันว่าไอ
