บทที่ 82 อสังหาริมทรัพย์ต้าหลง
และจวงเห่าหยินก็ได้เดินอยู่ข้างหน้า เฉินเฟิงและอาเหาเดินตามอยู่ข้างหลัง หลิ่วอีอีก็คงท่าทีที่รู้สึกรอดูเรื่องสนุกๆ แล้วกำลังติดตามอยู่ข้างหลังของเฉินเฟิงและอาเหา
ทั้งสี่คนเดินออกจากสถานีรถไฟ แล้วมองไปที่ไกลๆ เฉินเฟิงก็เห็นชายหนุ่มเจ็ดแปดคนที่มีรูปร่างกำยำ
พอเห็นจวงเห่าหยิน ชายหนุ่มร่างกำยำจึงเดินหน้ามา
แล้วมองคนพวกนั้นที่มีหน้าตาอันโหดเหี้ยม หลิ่วอีอีตั้งใจเดินถอยหลังไปไม่กี่ก้าว แล้วก็ได้รักษาระยะห่างกับเฉินเฟิง
“ท่านประทานจวง ไอ้เด็กเปรตสองคนนี้หรือที่มากวนใจท่าน? ” ชายร่างกำยำที่อยู่หน้าสุดและยังมีใบหน้าที่ดำคล้ำและโหดเหี้ยมกำลังจับจ้องเฉินเฟิงและอาเหาอยู่
“เมืองชางโจว” เฉินเฟิงเอ่ยพูดด้วยเสียงนิ่งเฉย
“ที่แท้ก็เป็นเด็กบ้านนอกที่มาจากเมืองชางโจวนี่เอง” หลินต้ายงพยักหน้าเบาๆ “ไม่น่าล่ะถึงได้ไม่มีมันสมองมากขนาดนี้”
“ว่ามา จะเอาน่องหรือไม่ว่าจะแขน” หลินต้ายงพูดขึ้นอย่างขบขำ
เฉินเฟิงจึงยิ้มอ่อนๆ แล้วพูดขึ้น “อยากได้ทั้งหมด”
“อยากได้ทั้งหมด?! ” หลินต้ายงพึมพำอย่างเย็นชา “กูดูว่ามึงคงไม่อยากได้อะไรแล้ว! ”
“ลงมือ! ” หลินต้ายงผายมือขึ้น จากนั้นกลุ่มผู้ชายที่อยู่ข้างหลังก็ได้มุ่งมาหา
อาเหาไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา แค่ก้าวขึ้นหน้า แล้วเรียบร้อยจู่โจมกลับ
เวลานี้ ผู้คนที่อยู่ตรงลานกว้างเริ่มทำเสียงวุ่นวายกันขึ้นมา มีผู้ชมไม่น้อยที่ถือมือถือไว้ แล้วกำลังถ่ายวิด
