องหลิ่วอีอีเหมือนแมวหนึ่งตัวที่กำลังไปเอาตัวมาคลอเคลียในใจเธอ แล้วทำให้เธอรู้สึกคันมากๆ
จวงเห่าหยินก็เคยคนพวกนี้ หลังจากที่มองเห็นหน้าตาของหนึ่งคนนั้น จวงเห่าหยินจึงเรียกขึ้นอย่างน่าตกตะลึง “พี่ชาย! ”
พี่ชายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!
ครั้งนี้จวงเห่าหยินอยู่นิ่งเฉยไม่ไหวอีกต่อไป วันนี้เขาสามารถเดินมาถึงที่นี่ได้ แล้วไปแฝงตัวอยู่ในท่ามกลางพวกนักเลง ก็เพราะว่ามีลูกพี่ลูกน้องคนนี้คอยสนับสนุน
โจวจิ่งเหวินเป็นผู้จัดการแผนกจัดการโปรเจคในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ต้าหลง ซึ่งเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจินหลิง โจวจิ่งเหวินถือว่าเป็นคนที่เก่งกาจและสำคัญมาก ทุกครั้งนี้สิ่งปลูกสร้างทุกที่ของอสังหาริมทรัพย์ต้าหลงจะริเริ่ม โจวจิ่งเหวินก็สามารถมีส่วนร่วมในนั้นด้วย
หลายปีมานี้จวงเห่าหยิน เพราะว่าโจวจิ่งเหวินคอยเลียแข้งเลียขาเขา และพึ่งพาในส่วนที่โจวจิ่งเหวินได้ในแต่ละโปรเจคของอสังหาริมทรัพย์ต้าหลง เขาจึงได้สามารถเติบโตและสำหรับความสำเร็จขึ้นได้ เขาจึงรู้สึกผู้รับเหมาก่อสร้างในเมืองจินหลิงมากมายขนาดนี้
สามารถพูดได้ว่า โจวจิ่งเหวินก็เหมือนเป็นพ่อลูกที่คอยเลี้ยงดูเขา ถ้าไม่มีโจวจิ่งเหวิน เขาจวงเห่าหยิน ตอนนี้ก็ไม่ถือว่ามีอะไรเลย!
พอได้เจอโจวจิ่งเหวิน จวงเห่าหยินก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจมากๆ
“ท่านประธานจวง? พี่ชายของคุณคือคนของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ต้าหลง? ” หลินต้ายงกลืนน้ำลาย แล้วถามด้วยสีหน้าที่อ
