บทที่ 38 สำนักเสินอู่
ยามอัสดง ภายในหออาภรณ์โลหิต
แสงอาทิตย์ยามอัสดงแดงฉานดั่งโลหิต ลวี่หยางค่อยๆ ปิดท้ายการหมุนเวียนลมปราณด้วยความเรียบสงบ ค่อยๆ กลั่นสกัดพลังฟ้าดินหลอมรวมเข้าสู่ตันเถียน แล้วเปลี่ยนเป็นปราณแท้หลั่งไหลไปทั่วร่าง
ปราณไหลผ่านเส้นลมปราณ ดั่งมังกรกลับคืนสู่ห้วงสมุทร
“อีกไม่นานแล้ว… ขอเพียงฝึกสำเร็จแปรรูปสุดท้ายปลามังกร แล้วรวมเก้าแปรเข้าเป็นหนึ่ง ก็จะกลั่นปราณชั้นสาม ‘ปราณสังหารมังกรแท้จริง’ จากคัมภีร์เก้าแปรมังกรได้โดยสมบูรณ์”
“เมื่อข้าฝึกสำเร็จปราณสังหารมังกรแท้จริง ก็คงถึงเวลาศึกใหญ่ระหว่างธรรมะมารเปิดฉากพอดี จังหวะเหมาะเจาะแท้ ให้ข้าได้เข้าโรมรันแย่งชิงวาสนาวางรากฐาน ณ เขาหัวกะโหลกด้วยสภาพสมบูรณ์ที่สุด มีเพียงวาสนาในการวางรากฐานเท่านั้น จึงคู่ควรแก่การเสี่ยงตาย ฝ่าฟัน ส่วนอื่นล้วนเป็นมายา…”
เมื่อสิ้นสุดการบำเพ็ญในวันนี้ ลวี่หยางก็เดินออกจากห้องสงบ
ภายนอกห้องนั้น หญิงหนึ่งผู้มีร่างสะโอดสะอง คิ้วตาคมกริบได้รออยู่เนิ่นนาน ครั้นเห็นลวี่หยางก็รีบเดินเข้ามาพร้อมส่งมอบแผ่นหยกจารึกแผ่นหนึ่ง
“สหายเต๋า วันนี้มีข่าวคราวเคลื่อนไหวของคลื่นซากศพมาส่งแล้ว”
ลวี่หยางรับแผ่นหยก ยิ้มเล็กน้อย “ขอบคุณมาก สหายอวิ๋น”
นางผู้นั้นก็คือ อวิ๋นเมี่ยวชิง
นางเคยเป็นศิษย์ของนิกายกระบี่หยกสวรรค์ แม้ลวี่หยางจะเรียนรู้เคล็ดกระบี่เทียนเซียวแล้ว แต่เห็นแก่บุพเพในชาติก่อน จึงซื้อนางไว้
พูดตามตรง เดิมที
