บทที่ 78 เกิดเรื่องขึ้นกับกู้ตงเชิน
ท่าทีที่ลื่นไหลเหมือนน้ำของเฉินเฟิงทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาตาค้างอีกครั้ง ถึงขึ้นมีความคิดที่ว่า เฉินเฟิงคือนักต่อสู้ยอดเยี่ยมในตำนาน
“พวกแกสองคน ดึกดื่นค่ำคืนเสียงดังอะไรกัน……” สวีเฟยหรงสวมใส่ชุดนอนสีชมพูพูด พูดด้วยความงัวเงีย หลังจากที่เห็นภาพตรงหน้าแล้วนั้น เสียงของเธอก็หยุดลงในทันที
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?！”ดวงตาคู่สวยของสวีเฟยหรงนิ่งค้าง เธอนอนหลับไปงีบเดียว ทำไมบนพื้นถึงมีคนมากขึ้นถึงสองคน
“พวกมันมาหาคุณ” เฉินเฟิงเลิกคิ้วขึ้น เขาคิดไม่ถึงว่า ตระกูลไป๋จะแก้แค้นเร็วขนาดนี้
“ไป๋กว่างยี่ส่งคนมา?！”
สีหน้าของสวีเฟยหรงเปลี่ยนไป แล้วพูดขึ้น
“ไป๋กว่างยี่อะไรกัน？เฟยหรง แกมีเรื่องปิดบังฉันเอาไว้ใช่ไหม?” เสี้ยเมิ่งเหยามองไปทางสวีเฟยหรงด้วยสายตาสงสัย เธอนึกว่า คนที่จับสวีเฟยหรงเอาไว้ในห้องเมื่อวาน จะเป็นแค่อันธพาลทั่วไป ดูจากตอนนี้แล้วนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่
สีหน้าของสวีเฟยหรงไม่แน่นอน เธอไม่ได้บอกเรื่องของไป๋กว่างยี่ให้เสี้ยเมิ่งเหยาฟัง อำนาจของตระกูลไป๋นั้นน่ากลัวมาก เธอไม่อยากเอาเสี้ยเมิ่งเหยามาเกี่ยวข้อง
“เมิ่งเหยา ฉัน…….” สวีเฟยหรงเม้มกัดฟัน ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี
เฉินเฟิงถอนหายใจในใจ แล้วพูดขึ้น：“มีเรื่องอะไรก็พูดมาตามตรงเถอะ ไม่แน่ว่าผมกับเมิ่งเหยาอาจจะช่วยคุณได้”
สวีเฟยหรงเห็นได้อย่างชัดเจนแล้วว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา เธอสามารถเลือกที่จะผ่านเสี้ยเมิ่งเหยา
