เสี้ย หลังจากที่กินข้าวเสร็จ คุณหนูเสี้ยก็กลับบ้านแล้ว！”เสิ่นจุนเหวินกัดฟันกรอด ถ้าหากว่าหลินหลันคิดว่าเขากับเสี้ยเมิ่งเหยามีอะไรกันขึ้นมาจริงๆ อีกทั้งยังเอาไปพูดป่าวประกาศด้านนอกอีก หลังจากที่เฉินเฟิงได้ยินแล้วนั้น คงสับเขาเป็นชิ้นๆแน่
“อะไรนะ？！คุณไม่เคยนอนกับลูกสาวของฉัน?！” หลินหลันร้องเสียงหลง เป็นไปได้ยังไงที่เสิ่นจุนเหวินไม่เคยนอนกับเสี้ยเมิ่งเหยาก่อนหน้านี้เขาต้องการตัวเสี้ยเมิ่งเหยาให้ได้ไม่ใช่หรอ?
เสิ่นจุนเหวินจ้องมองไปที่หลินหลัน ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดขึ้น：“น้าหลินครับ ผมจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ผมกับคุณหนูเสี้ยไม่ได้เป็นอะไรกัน วันข้างหน้าคุณน้าจะพูดอะไรให้ระวังคำพูดหน่อยนะครับ ไม่อย่างนั้นจะทำให้คุณหนูเสี้ยเสื่อมเสียชื่อเสียง”
สีหน้าของหลินหลันเหมือนตายกลายเป็นเถ้าถ่านในทันที รู้สึกว่าความฝันที่จะได้ไปอยู่ในครอบครัวคนรวย ได้แตกสลายไปแล้ว เสิ่นจุนเหวินไม่ได้นอนกับเสี้ยเมิ่งเหยา ซึ่งก็หมายความว่า ตระกูลเสิ่นจะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับเธอ
“คุณชายเสิ่น ทำไมคุณถึงไม่นอนกับเมิ่งเหยา เป็นเพราะเธอไม่ยอม?” ภายในใจของหลินหลันยังคงมีความหวังสุดท้าย ถ้าหากเป็นเพราะเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ยินยอม เธอจะต้องคิดหาทุกวิถีทางเพื่อเกลี้ยกล่อมเสี้ยเมิ่งเหยา ให้เสี้ยเมิ่งเหยายอม
เสิ่นจุนเหวินกัดฟันกรอด แล้วพูดขึ้น：“น้าหลินครับ คุณหนูเสี้ยคือภรรยาของคุณเฉิน เธอรักคุณเฉินมาก เธอกับคุณเฉินต่างหากที่เป
