ต้องเกรงอกเกรงใจคุณชายเสิ่นสักหน่อย” ซุนกุ้ยฟางกำชับบอกกับหลินหลัน เธอกลัวว่าหลินหลันจะเป็นผู้หญิงที่ไม่มีเหตุผลเหมือนเมื่อก่อน คอยทำตัวกร่างต่อหน้าเสิ่นจุนเหวิน
“จริงด้วย ป้า ถ้ากล้าต่อว่าคุณชายเสิ่น คุณชายเสิ่นไม่แคร์หรอกนะว่าป้าจะเป็นแม่ยายของเขา” หลินต้าจูนที่อยู่ด้านข้างก็ช่วยพูดขึ้น
“พี่สะใภ้ พี่วางใจเถอะ ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น ถ้าฉันได้เป็นขึ้นแม่ยายของคุณชายเสิ่นขึ้นมาจริงๆ ฉันจะทำเหมือนคุณชายเสิ่นเป็นลูกของฉัน” หน้าของหลินหลันแดงและเปล่งประกาย ถ้าหากว่าพี่น้องของเธอและเพื่อนบ้านรู้ว่า หลานชายแท้ๆของคนที่รวยที่สุดในเมืองชางโจวเป็นลูกเขยของเธอนั้น เธอจะได้หน้าขนาดไหน แล้วจะมีใครกล้าพูดถึงเฉินเฟิงที่ไร้ประโยชน์ต่อหน้าเธออีก
“อืม” ซุนกุ้ยฟางพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูด：“หลินหลัน ที่เธอบอกกับฉันครั้งที่แล้ว เงินหนึ่งร้อยล้านหยวนนั้น จะแบ่งฉันสิบล้านหยวน ยังไม่เป็นโมฆะใช่ไหม”
“แน่นอนว่าไม่เป็นโมฆะ พี่สะใภ้ ฉันหลินหลันเป็นคนที่ลืมบุญคุณคนหรอ? ไว้รอให้เสิ่นจุนเหวินกลายเป็นลูกเขยของเธอ อย่าว่าแต่เงินสิบล้านหยวนเลย แม้แต่หนึ่งร้อยล้านหยวน วันข้างหน้าฉันก็จะให้พี่ ลูกเขยของฉัน ไม่ขาดแคลนเงิน！”หน้าของหลินหลันเต็มไปด้วยความได้ใจ เธอได้มองเสิ่นจุนเหวินเป็นลูกเขาของตนเองแล้ว เพราะถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องที่มั่นคงเก้าในสิบแล้ว
“ฮ่าๆ ดี หลินหลัน ไว้รอวันข้างหน้าเธอได้เป็นคุณผู้หญิงของตระกูลใหญ่ อย่
