บทที่ 71 สวีเฟยหรงที่สิ้นหวัง
ไป๋กว่างยี่ขมวดคิ้วเป็นปม จากนั้นเตะไปยังตัวของส้งจุน พร้อมกับด่ากราดออกไป:“ผู้หญิงของกูมึงกล้ามายุ่งหรอ?!”
“คุณชายไป๋ ขอโทษด้วยครับ ขอโทษด้วยครับ……” ส้งจุนรีบโค้งเอวลงคำนับเพื่อขอโทษ
“ไสหัวออกไป!”ไป๋กว่างยี่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
“คุณชายไป๋ ผมจะไสหัวออกไปตอนนี้เลยครับ คุณค่อยๆเล่นนะครับ” ส้งจุนเลิกคิ้วขึ้นแล้วคลายยิ้ม จากนั้นก็รีบออกจากห้องด้วยความกระวนกระวาย สำหรับความเป็นความตายของสวีเฟยหรง เกี่ยวอะไรกับเขา?
เมื่อเห็นส้งจุนออกไป สวีเฟยหรงอดไม่ได้ที่จะสิ้นหวัง ตอนนี้จะมีใครบ้างที่สามารถช่วยเธอ?
“หวังเจียง ปิดประตู กูจะเล่นกับนางผู้หญิงคนนี้ก่อน เดี๋ยวกูเล่นจนพอใจแล้ว ค่อยตกรางวัลให้มึง” ไป๋กว่างยี่หัวเราะเสียงเหี้ยม
“ขอบคุณครับคุณชายไป๋”หวังเจียงรีบพยักหน้า นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความลามก ของล้ำค่าอย่างสวีเฟยหรง ปกติเขาไม่แม้แต่จะได้เห็น แต่ว่าวันนี้ กลับสามารถอาศัยวาสนาของไป๋กว่างยี่ ทำให้ได้เล่นกับผู้หญิงคนนี้ ถึงแม้จะเป็นของเหลือจากไป๋กว่างยี่ เขาก็ไม่รังเกียจ
หวังเจียงพูดจบก็เดินออกไปพร้อมกับปิดประตู
มองดูไป๋กว่างยี่ที่เดินเข้ามาหาตนเหมือนสุนัขจิ้งจอกที่หิวโซ สวีเฟยหรงทำได้เพียงกดส่งข้อความ ข้อความนี้เธอพิมพ์เอาไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ส่งข้อความขอความช่วยเหลือจากเสี้ยเมิ่งเหยา ถ้าหากเป็นไปได้ เธอไม่อยากให้เสี้ยเมิ่งเหยาเข้ามาเกี่ยวข้องกับเร