พูดแต่ละคำออกมาที ก็มีความผิดพลาดของเขามากกว่าสิบแล้ว！
เขาเล่นผิดจริงๆ มันยังมีอีกหลายจุดที่ผิด โดยที่เขาไม่ได้รู้เลย！
สีหน้าของเสิ่นจุนเหวินซีดเผือด บนหน้าผากมีเหงื่อออกเต็มไปหมด คนไร้ประโยชน์อย่างนี้ จะไปดูออกได้อย่างไร หรือว่าเขาเล่นเป็นจริงๆ แต่ถึงเขาจะเล่นเป็นก็คงไม่เก่งขนาดนี้สิ
ต้องรู้ด้วย ว่าแม้แต่อาจารย์ของเขา ได้มาฟังการเล่นของเขา ก็ยังฟังความผิดพลาดไม่ออกขนาดนั้น
หรือว่าการเล่นเปียโนของเฉินเฟิงจะดีกว่าอาจารย์สอนเปียโนชาวจีนของเขาอีกเหรอ？
ในหัวของเสิ่นจุนเหวินจู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งออกมา เพียงแต่ว่า ขนาดตัวเขาเองยังรับแทบไม่ได้
“อยากให้ฉันพูดต่อไหม？” เฉินเฟิงถามด้วยความแดกดัน เขาพูดถึงความผิดพลาดหลายสิบจุดของเสิ่นจุนเหวิน จริงๆ ยังมีอีกยี่สิบกว่าจุด แต่เขาขี้เกียจพูดต่อ
“คุณ……คุณฟังออกได้อย่างไร？” เสิ่นจุนเหวินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“ความสามารถคุณแย่ขนาดนั้น แค่คนเล่นเปียโนก็ฟังออกแล้ว” เฉินเฟิงพูดพลางยิ้มอย่างไม่ปรานี
“บ้าที่สุด！ความสามารถฉันมันแย่ตรงไหน！” เสิ่นจุนเหวินหน้าแดงด้วยความโกรธ ความสามารถที่เขาภูมิใจที่สุด มีคนมาบอกว่าแย่ต่อหน้า ใครมันจะไปทนได้
เฉินเฟิงส่ายหัวพลางพูดว่า： “คุณไม่อยากจะยอมรับ ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไร แต่ในสายตาฉัน ความสามารถของคุณ มันแย่มากจริงๆ”
เสี้ยเมิ่งเหยาอ้าปากแดงๆ ขึ้นมาหน่อย ก่อนที่แววตาจะมีความตะลึงซ่อนอยู่ เฉินเฟิงเล่น……เ
