งอาจจะมีพรสวรรค์ด้านดนตรี เลยฟังในสิ่งที่คนอื่นฟังไม่ออก แต่การเล่นเปียโน พรสวรรค์คงไม่มีทางใช้ได้แล้ว
ถ้าเกิดจะเล่นเปียโนให้ดี ไม่ใช่แค่รู้ทฤษฎีก็จะเล่นได้แล้ว การใช้นิ้วมือ และด้านจังหวะทำนอง ก็ไม่สามารถขาดตกบกพร่องได้！
“คุณอยากจะให้ฉันเล่นจริงๆ เหรอ？” เฉินเฟิงถามด้วยความยิ้มเยาะ ดูๆ ไปแล้วเสิ่นจุนเหวินยังไม่ถูกตัวเองทำลายอย่างมากพอ
“เอาสิ！” เสิ่นจุนเหวินกัดฟันพูด เขายังคงไม่เชื่อ ว่าการที่เขาเรียนเปียโนมาสิบกว่าปี มันจะเทียบกับคนส่งอาหารไม่ได้
“ได้ งั้นคุณตั้งใจฟังให้ดี วันนี้จะสอนให้ว่า《ถึงอลิซ》มันควรเล่นอย่างไร！” เฉินเฟิงยิ้มด้วยความมั่นใจ เขาจะทำให้เสิ่นจุนเหวินต้องน้ำตาตกเลยล่ะ！
“คุณจะให้ฉันเล่นเพลงเดียวกับคุณเหรอ？” เสิ่นจุนเหวินมีสีหน้าที่ไม่น่าดู เฉินเฟิงดูมันใจถึงจุดสูงสุด ต้องรู้ด้วย ว่าสำหรับคนที่ไม่เข้าใจในการเล่นเปียโน มักจะแยกความแตกต่างไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
ถ้าแสดงออกมาอย่างถูกต้อง มันสามารถทำให้คนจมอยู่กับเสียงเพลงอย่างโงหัวไม่ขึ้น
แต่คนที่สามารถเก่งระดับนี้ได้ ถ้าเกิดว่าไม่ใช่นักดนตรีระดับชาติ การเล่นเปียโน คงจะต้องเรียนอย่างน้อยห้าหกสิบปี เสิ่นจุนเหวินเลยไม่เชื่อ ว่าเฉินเฟิงจะมีความสามารถระดับนั้นด้วย
เฉินเฟิงพยักหน้า พลางพูดเบาๆ ว่า： “ถ้าไม่เล่นเพลงเดียวกัน จะให้คุณรู้ได้อย่างไร ว่าความสามารถของคุณมันแย่ขนาดไหน！”
บ้า！
บ้าเกินเยียวยาจริงๆ ！
สีหน้าเสิ่นจุนเหวินแดงระ
