มยืนมองนังนั่นแต่งกับเสิ่นจุนเหวินอยู่เฉยๆ งั้นเหรอ？” เสี้ยจื่อหลันนึกถึงเฉินเฟิงอีกครั้ง เธอหวังว่าตอนนี้เฉินเฟิงจะสร้างเรื่องอะไรบางอย่างให้กับเสิ่นจุนเหวิน
“เฉินเฟิง？” เสี้ยห้าวกัดฟัน “ไอขยะนั่นกล้าต่อหน้าพวกเราเท่านั้นแหละ ถ้าอยู่ต่อหน้าเสิ่นจุนเหวิน เขาไม่กล้าทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่แน่ว่าครั้งนี้ อาจจะคิดหาวิธีในการส่งเสี้ยเมิ่งเหยาให้กับเสิ่นจุนเหวินก็ได้”
“ก็เป็นไปได้ คนไร้ประโยชน์แบบนั้น ชอบการส่งภรรยาของตัวเองไปให้ชายอื่นอยู่แล้ว” เสี้ยจื่อหลันเองก็ทำได้เพียงปลอบใจตัวเองแบบนี้
ในตอนนั้นเอง คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างเสี้ยหยุนเสิ้งรู้สึกแปลกใจ ถ้าพูดกันตามหลักแล้ว การที่เสี้ยเมิ่งเหยาจะได้แต่งงานเข้าตระกูลเสิ่น เขาควรจะดีใจเสียด้วยซ้ำ แต่เขากลับดีใจไม่ออก เพราะเขาเองรู้ดี ว่าก่อนหน้านี้ที่เขาจัดการเรื่องของเสี้ยเมิ่งเหยากับเสี้ยห้าว ดันไปเข้าข้างเสี้ยห้าวซะงั้น ดังนั้นเสี้ยเมิ่งเหยาจะต้องไม่ไว้วางใจเขาแน่นอน
ถ้าเกิดว่าเสี้ยเมิ่งเหยาเป็นคนใจแคบ หลังจากแต่งงานก็คนจะใช้อิทธิพลของตระกูลเสิ่นส่งผลมาถึงตระกูลเสี้ยแน่นอน
เสี้ยหยุนเสิ้งปวดหัวมาก ในเวลานี้ ถึงจะเป็นเขา แต่ก็ยังต้องพยายามหาวิธีในการเชื่อมสัมพันธ์กับเสี้ยเมิ่งเหยา
ด้วยความไร้ทางเลือก เสี้ยหยุนเสิ้งเลยโทรไปหาหลินหลัน พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน และกำชับหลินหลันว่าถ้าเกิดมีเรื่องอะไรจะเสนอก็พูดมาได้เลย ทางบ้านจะช่วยอย่า
