นนั้นสูงขึ้น ก่อนหน้านี้ คนจนๆ อย่างเฉินเฟิง ไม่กล้าหายใจดังๆ ต่อหน้าเธอด้วยซ้ำ วันนี้กลับกล้ามาว่าเธอว่าคนโง่ มันทำให้เธอไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไรดี
“สิทธิ์เหรอ？” เฉินเฟิงพึมพำเสียงเย็นยะเยือก： “หลังจากพรุ่งนี้ คุณก็จะรู้ ว่าฉันมีสิทธิ์อะไร ฉันจะทำให้คุณรู้เอง ว่าเรื่องที่มีความสุขที่สุดในชีวิตคุณ ก็คือการคลอดลูกสาวดีๆ อย่างเมิ่งเหยาออกมา”
“คนไร้ประโยชน์อย่างคุณ คุณหมายความว่าอย่างไรกันแน่？” หลินหลันเริ่มไม่สบายใจ เธอมักจะคิดว่า เฉินเฟิงนั้นมีความอดทนมาก แต่ว่าเธอไม่เข้าใจเลย ว่าความอดทนของเฉินเฟิงมาจากไหน ถ้าเกิดว่ารู้ ว่าเขาต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง เขาไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นเสิ่นจุนเหวิน ที่ร่ำรวยมหาศาล
“ตู๊ดๆ” เฉินเฟิงตัดสายทิ้ง
“คนจนๆ อย่างแก กล้ามาตัดสายฉันเหรอ” หลินหลันถูกทำให้โกรธอีกครั้ง
“พี่สะใภ้ คุณว่าประโยคสุดท้ายของเขามันหมายความว่าอย่างไร？” หลินหลันถามด้วยความไม่สบายใจ
“ขี้โม้น่ะสิ” ซุนกุ้ยฟางยิ้มเยาะ “คุณยังคิดว่าไอคนไร้ประโยชน์คนนี้มันมีเบื้องหลังอะไร？ถ้าเกิดว่าเขามีคนอยู่เบื้องหลังจริงๆ ก็คงจะไม่กลายเป็นหมาเฝ้าบ้านคุณตลอดสามปีที่ผ่านมาหรอก”
“ก็จริง” หลินหลันก็วางใจลง
