บทที่ 54 เชื่อฉันไหม
“ต้องเป็นเพราะคนไร้ประโยชน์อย่างเฉินเฟิงพูดอะไรกับเมิ่งเหยาแน่เลย ไม่อย่างนั้นเมิ่งเหยาคงจะไม่โง่ขนาดนี้ รู้อย่างนี้ ฉันไม่น่าตอบตกลงให้ผัวพาไอคนไร้ประโยชน์คนนั้นเข้ามาเลย！” หลินหลันบ่นด้วยความโกรธ ถ้าเกิดว่าสามปีก่อน ปล่อยให้เฉินเฟิงตายอยู่ข้างนอก วันนี้คงจะไม่มีเรื่องวุ่นวายแบบนี้
“ไม่ต้องพูดเรื่องอะไรแบบนั้นแล้ว ยังมีเรื่องที่ต้องคิดอีกว่าจะทำอย่างไรให้คนชั่วคนนั้นตอบตกลง พรุ่งนี้ไปที่อาคารหวงเห้าเพื่อไปหาเสิ่นจุนเหวินเถอะ” ซุนกุ้ยฟางพูดด้วยความเครียด ถ้าเกิดว่าพรุ่งนี้เสิ่นจุนเหวินไม่ได้เจอเสี้ยเมิ่งเหยา จะต้องโกรธแม่กับหลินหลันแน่เลย
“ฉันจะโทรหาเธออีกรอบ” หลินหลันถอนหายใจ ก่อนจะโทรหาเสี้ยเมิ่งเหยา
“เมิ่งเหยา แม่ต้องขอโทษก่อนนะ ที่แม่ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของคุณ” น้ำเสียงของหลินหลันอ่อนลง เธอรู้จักนิสัยของเสี้ยเมิ่งเหยาดี ว่าใช้ไม่แข็งด้วยไม่ได้
เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้วเป็นปม น้ำเสียงของหลินหลัน ทำให้เธอรู้สึกไม่ชิน
“แต่ว่าแม่หวังว่าคุณจะเข้าใจ ว่าที่แม่ทำลงไป ก็เพราะหวังดีกับคุณ สถานการณ์ในบ้านคุณเองก็เข้าใจ พ่อคุณไม่สนใจคุณปู่คุณด้วยซ้ำ ทุกๆ ปีที่มีการแบ่งเงินกันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเขาเลย ครั้งนี้คุณกลายเป็นคนดูแลยู่ฉวนซานได้ยากมากเลย แต่ในด้านการเงิน ปู่ของคุณกลับไม่อยากจะให้ให้คุณได้เงินจากยู่ฉวนซานแม้แต่นิดเดียว”
“ขนาดเฉินเฟิง……เขาไม่มีอะไรเลย เงินเดือนเ
