หรืออยู่บ้านดีๆ ไหม！” หลินหลันพูดด้วยความเกลียด： “คุณรู้ไหมว่าชายที่แม่หามาให้เนี่ยเป็นใคร？”
“ไม่รู้ แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย！” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างเย็นชา
หลินหลันโกรธจนกัดฟันกรอด พลางพูดว่า： “เขาชื่อเสิ่นจุนเหวิน คุณลองไปสืบดูก็ได้ ว่าเขามีอยู่ในฐานะอะไร เขาเป็นหลานของคนที่รวยที่สุดในชางโจวอย่างเสิ่นหงชัง และจะได้เป็นผู้สืบทอดของตระกูลเสิ่นต่อไปในอนาคต！ไม่ว่าจะเป็นด้านไหน เสิ่นจุนเหวินก็ดีกว่าไอคนไร้ประโยชน์อย่างเฉินเฟิงตั้งเยอะ！”
“ถ้าเกิดว่าคุณแต่งงานกับเสิ่นจุนเหวิน ไม่ต้องพูดถึงทั้งชีวิตนี้ ชาติหน้า คุณก็ยังมีกินใช้แบบไม่ต้องกังวลเลย” หลินหลันพูดอย่างตื่นเต้น สำหรับเธอ คงจะไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะปฏิเสธคนที่ดีและผู้สืบทอดที่ร่ำรวยขนาดนี้ได้ มีผู้หญิงอีกมากมายที่ไม่มีทางได้รับโอกาสแบบนี้
“พูดจบหรือยัง？ถ้าจบแล้วฉันจะวางสายแล้วนะ”
“เสี้ยเมิ่งเหยา คุณหมายความว่าอย่างไร！” หลินหลันโกรธเป็นอย่างมาก เธอพูดมามากมายขนาดนี้ เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้ฟังเลยแม้แต่น้อย “คุณรู้ไหมว่าฉันเปลืองแรงหาเสิ่นจุนเหวินมาให้คุณมากขนาดไหนไหม？”
“มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดเสียงเย็นชา จากนั้นก็ตัดสายไป
“ตู๊ดๆ”
หลินหลันโกรธจนเกือบจะปาโทรศัพท์ลงกับพื้น สีหน้าของซุนกุ้ยฟางที่อยู่ข้างๆ ช่างหนักใจเหลือเกิน
“คนเลวขนาดนี้ สมองกลวงเหรอ！ไม่ยอมแต่งงานกับคนรวยอย่างเสิ่นจุนเหวิน แต่กลับอยู่กับคนไร้ประโยชน์อย่
