ของเธอคือ หลินจือเป็นนักเรียนโรงเรียนศิลปะ รูปร่างหน้าตาของเธอค่อนข้างคล้ายกับ สวีเฟยหรง
ด้วยเสียงที่ดังขึ้น หลินจือก็ถูกเขาผลักลงกับพื้น
“คุณชายเสิ่น ฉันยังเล่นไม่พอเลย..”
สายตาของหลินจือหรี่มอง เธอรู้นิสัยของเสิ่นจุนเหวินเขาชอบคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ชื่อ สวีเฟยหรงดังนั้นทุกครั้งที่เธอคุกเข่าต่อหน้า เสิ่นจุนเหวินเธอจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเปลี่ยนตัวเองให้เป็น สวีเฟยหรงเธอหวังว่าวันหนึ่งเธอจะสามารถแทนที่ สวีเฟยหรงและแต่งงานเข้าสู่ตระกูลเสิ่นได้
“ออกไป!”
เสิ่นจุนเหวินมองไปที่ หลินจือด้วยความรังเกียจและสายตาของเขาก็เย็นชา หลินจือครุ่นคิดอย่างรอบคอบ เขามองไม่ออกได้อย่างไร ของเล่นที่ใช้เงินจ่ายเพื่อมาอ้าขากล้าเอามาเปรียบเทียบกับสวีเฟยหรงได้ไง?
เมื่อนึกถึง สวีเฟยหรงการแสดงออกของเสิ่นจุนเหวินก็กลับมาน่ากลัวอีกครั้ง ผู้หญิงที่เขาใฝ่ฝันอยากจะใช้ชีวิตร่วม ในตอนนี้กลับมีชื่อเสียงฉาวโฉ่กับไอ้คนไร้ค่าและสวมเขาให้กับเขา! ใจของเสิ่นจุนเหวินอยากจะฆ่าคนทั้งสองเสียจริง!
“ประธานเสิ่น มีคนต้องการพบคุณที่ชั้นล่าง” ทันใดนั้น เลขาอีกคนในชุดกระโปรงสั้นที่ปิดสะโพกมาเคาะประตู
“ให้เขามา” เสิ่นจุนเหวินกล่าวอย่างเย็นชา
หลังจากตอบไป เสิ่นจุนเหวินก็เหลือบสายตามอง
“การประมูลของตระกูลเสี้ย”
“ประมูลสิ่งของครั้งแรกของเสี้ยเมิ่งเหยา!”
ทันใดนั้นรูม่านตาของเสิ่นจุนเหวินก็แน่นขึ้น สีหน้าท่าทางของเขาก็แปลกไป
“เสี้ยเมิ่
