บทที่ 43 ต้องเพิ่มเงิน
หลินหลันไม่ลังเลและหันไปจ้องมองเฉินเฟิง “ได้ยินแล้วหรือยัง หันไปขอโทษป้าแกและลูกพี่ลูกน้องแก ขอโทษสิ!”
“หลังจากขอโทษแล้ว เรื่องที่แกเรียกร้องให้เมิ่งเหยาซื้อรถให้แกฉันก็จะปล่อยไป” ราวกับกังวลว่าเฉินเฟิงจะขัดขืนตัวเอง หลินหลันจึงกล่าวประโยคเพิ่มเติม ในความคิดของเธอ เธอเองก็ได้เผชิญหน้ากับเฉินเฟิงมาสักพักแล้วและเชื่อว่าเฉินเฟิงจะไม่มีทางขัดขืน
“แม่ คุณจะมากเกินไปแล้ว!” ใบหน้าที่งดงามของ เสี้ยเมิ่งเหยานั้นเย็นชาและน่ากลัว
เมื่อพูดจบ เธอก็ตรงไปคว้ามือของเฉินเฟิงและกล่าว “เฉินเฟิง เราไปกันเถอะ”
“ไป? พวกคุณจะไปไหน!” หลินหลันในตอนนั้นโกรธเคือง “เสี้ยเมิ่งเหยา ถ้าวันนี้เธอกล้าจะก้าวออกไปจากประตู หลังจากนี้ก็ไม่ต้องกลับมาอีก”
“แล้วก็แกเฉินเฟิง ถ้ากล้าที่จะพาเสี้ยเมิ่งเหยาออกไป พรุ่งนี้ก็ย้ายออกไปจากตระกูลเสี้ยได้เลย!” หลินหลันขู่ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เธอยังไม่เชื่อว่าเธอจะไม่สามารถควบคุมสถานการณ์นี้ได้
สีหน้าของเฉินเฟิงนั้นสงบนิ่ง เขาค่อยๆปล่อยมือของเสี้ยเมิ่งเหยาจากนั้นก็ตรงไปยังซุนกุ้ยฟางแม่ลูก
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินหลันก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไอ้คนไร้ค่าก็ยังคงไม่กล้าขัดคำสั่งของเธอ
“เฉินเฟิง คุณจะทำอะไร?!” เสี้ยเมิ่งเหยารู้สึกโกรธเล็กน้อย เธอคาดไม่ถึงว่าเฉินเฟิงจะไม่ต่อสู้ และยอมคุกเข่าขอโทษซุนกุ้ยฟางแม่ลูก
“ยังยืนนิ่งเป็นสากอยู่อีก? ยังไม่รีบเข้ามาก
